Articulus 55

De humilitate et patientia fratris Abbacyri.

FUIT in congregatione illa sanctorum Frater nomine Abbacyrus, qui pene ab omnibus exercebatur et variis modis affligebatur. Nam et sæpe expellebatur a mensa, et frequenter absque refectione ivit dormitum. Erat quippe ex natura aliqualiter incontinens linguæ. Dixit itaque Climacus semel ad eum : Frater Abbacyre, quare te a mensa expelli quotidie video, et frequenter non refectum ire dormitum? Qui ait : Crede mihi, Pater, quia probant me Patres mei an veraciter monachus sim, sed non in veritate hoc faciunt (id est, non tantum me tribulant et exercent sicut promereor) : ideo ego sciens intentionem eorum atque abbatis, sine gravamine cuncta sustineo. Et ecce sic cogito : Quindecim annis hic fui; atque ut ipsi in ingressu meo mihi dixerunt, per triginta annos probant abrenuntiantes. Et juste, o pater Joannes: nam absque probatione non perficitur aurum. Denique, quum decem et septem annis fuisset in cœnobio Abbacyrus, defunctus est. Et mori incipiens, dixit: Gratias ago Domino Jesu Christo et vobis, o Fratres, quia pro eo quod me salubriter exercitastis, ecce infra decem et septem annos non fui a dæmonibus unquam tentatus. Quem abbas tanquam confessorem fecit cum ceteris sanctis ibi quiescentibus honorifice sepeliri.

Hujus igitur humilis Abbacyri humilitatem patientiamque sequamur, et exercitationes, increpationes, tribulationes, non solum a præsidente, sed etiam a Fratribus universis æquanimiter toleremus; eas quoque interpretemur in melius, nequaquam in pejus: imo multo gravioribus afflictionibus dignos nos esse intimo fateamur ex corde.