Articulus 5
Quod ista finalis solitariæ vitæ perfectio sit omni solitario jugiter appetenda, assidue intuenda, indefessoque studio exquirenda.
S EDEBIT solitarius et tacebit, quia levabit se super se. Prudens viator pergens per iter obstaculis plenum periculisque repletum, et crudelissimis, fortissimis ac callidissimis hostibus circumvallatum, cum grandi pergit formidine, circumspicit undique, et quo tendit assidue recordatur. Ita et tu, solitarie, in hoc nequam sæculo peregrinans, in hoc loco horroris ac vastæ1 solitudinis (in quo est serpens flatu adurens, dipsas ac scorpio) degens, contra quem invisibiles hostes fremunt, tabescunt, milleque modis insidiantur ac præliantur, esto coram Deo jugiter formidolosus, in omnibus circumspectus, omni virtutum armatura munitus, ad bella doctissimus ac semper paratus. Attende indesinenter quid Deo promiseris, qualiter vota tua hucusque impleveris. Jam prætactam solitariæ vitæ perfectionem finalem oculis tuæ mentis propone incessanter; adverte quantum ad eam appropinquasti, quantumque distes ab ea acutissime intuere, perpende, inquire, considera. Hoc supernæ vocationis bravium contemplari non cesses;2 ejus desiderio viriliter age, et dignam quotidie dietam exerce.
Non desistas proficere; quidquid boni usque in præsens egisti, pro modico reputata, imo ut nihilum parvi pende, tibi nil inde attribuendo nisi quod admixtum est mali, quatenus ad intentam et concupitam a te ac tibi præfixam hanc perfectionem omni hora propinques. Nequaquam per negligentiam et torporem, per cordis dispersionem et caritatis infrigidationem retrocedas et devies; nec instar cancrorum nunc progrediaris, modo retrogradiaris, sed illud perpende ac imple Apostoli: Quæ retro sunt obliviscens, ad ea vero quæ priora sunt extendens me ipsum, ad destinatum persequor, ad bravium supernæ vocationis.3
Enimvero omnis ars ac disciplina, omne officium, omnis Ordo atque religio ad aliquem tendit fructum et finem, cujus intuitu et amore æquanimiter fert laborem, strenuumque impendit conatum ad adipiscendum hujuscemodi fructum ac finem: quemadmodum in militantibus, negotiatoribus, agricolis et vere studiosis studentibus palam conspicimus, in quibus omnibus spes præmii, fructus laboris, consideratio et desiderium boni optati seu finis intenti accendit, animat et confortat ad laborandum, imo et vim laboris diminuit.
Quum ergo in solitudine efficaciter conversari, fructuose peragere, et contra invisibiles atque visibiles animæ hostes victorialiter præliari, sit vere ars artium, scientia scientiarum, sapientia maxima, gloriosum officium, nobilissima practica celeberrimumque Dei ac angelorum spectaculum, oportet, o solitarie Christi miles, incessabiliter intueri, sapienter pensare ob quem finem arripueris hoc ipsum negotium, cur ad talem veneris vocationem, ad quid te tua adstringat professio, quid voveris ac tenearis Altissimo. Hoc igitur age, et sicut bonus Salvatoris tui miles labora. Non fatigetur cor tuum, etiam si nonnunquam fragilis caro lassescat.4 Sit hæc tua professio et tuæ professionis finalis perfectio, atque utriusque retributio sempiterna, gloriosa ac certa, in corde tuo, et meditare de eis in domo et cella tua sedens, ambulansque in claustro, et dormiens ac consurgens;5 moveantur quoque inter oculos tuos, et scribas eas in tabulis mentis tuæ, imo et in materiali charta, membrana ac littera, quam in oratorio tuo coram te figas.
Postremo, quidquid ad hanc perfectionem obtinendam expediat necessariumve consistat, adverte, exsequere, et imple. Et sicut in themate tangitur hujus articuli, sede, ab exterioribus quiescendo teque in cunctis humiliando, et tace, non solum a silentii fractione omnique oris loquacitate cavendo, sed intus quoque a strepentibus cogitationibus, inquietis affectibus imaginationibusque phantasticis penitus abstinendo; et leva te super te, contemplando divina, æmulando charismata meliora, atque in assiduam prætactæ perfectionis (ad quam adipiscendam teneris) considerationem figendo cordis tui intuitum et affectum.6
Footnotes
Chapter 6 of 38