Articulus 15
De actuali mentis elevatione ad Deum assidua, imo et (quantum possibile exstat) continua.
VIVIT Dominus, in cujus conspectu sto hodie. Ad hoc toto conatu indesinenter tende et stude, o religiose, et tu præsertim, solitarie, ut quantum fragilitati tuæ possibile est, in omni actu, loco et tempore, saltem dum vigilas, cor tuum sit actualiter superglorioso, incircumscriptibili, ubique præsentissimo Deo intentum:1 suspirando ad ipsum, gemendo, pectus tundendo, manus sincere levando, potissime dum es solus; divinæ quoque pietatis viscera affectuosissime invocando pro te ipso et pro toto mundo, pro vivis ac mortuis, et specialiter pro his pro quibus magis tibi incumbit; insuper infinitam Dei excellentiam, majestatem, justitiam, misericordiam intendendo, beneficia ac promissa ipsius pensando, sed et bonitatem ejus purissimam et immensam diligendo ferventer, psallendo et laudando Creatorem tuum alacriter. In his omne tempus tuum expende; nec in comedendo, laborando aut cum aliis conferendo cesses ab istis. Imo nullum inutile verbum cum visitantibus seu aliis habeas, memor archiapostolici verbi illius: Si quis loquitur, quasi sermones Dei. Denique, ubi major est occasio incidendi aliquam culpam cordisque dissolutionem, ut in delicatioribus alimentis, in carorum adventu, in exitu ad advenientes extraneos, ibi sis magis custoditus, timoratus, sollicitus, et mente ad Deum suspensus.2
Itaque quidquid egeris, quocumque te verteris, a Dei commemoratione, allocutione, oratione et laude non cesses. Nec æstimes tibi istud impossibile (præsupposito gratiæ Dei auxilio) in solitario loco, nec in aliorum regimine ac dispositione forinsecus occupato, quod sanctus rex David in tot et tantis regni negotiis occupatus, in regali implevit palatio: Providebam (inquiens) Dominum in conspectu meo semper;3 et item: Oculi mei semper ad Dominum. Consuetudo tanquam altera est natura;4 nec est aliquid ita difficile, quod non facilius fiat usu. Assuesce ergo cor tuum ad ista. Dic animæ tuæ: Benedic, anima mea, Domino, et omnia quæ intra me sunt, nomini sancto ejus;5 benedic, anima mea, Domino, et noli oblivisci omnes retributiones ejus. Et rursus: Mihi adhærere Deo bonum est.6 Omne tempus te perdere judica, quo non egeris ita.
Adverte quantum incurras dispendium, quantum incommodum, dum cogitas quid inane, dum per inutilia evagaris, quando infructuose te occupas aut otio vacas. Tunc quippe nequissimo hosti aditum præbes ad impugnandum te fortius, ad suggerendum pejora, ad præsentandum tuæ imaginationi vana ac frivola, ad revolvendum in tua memoria illatas tibi injurias, ut contra proximum accendaris et ulcisci te cupias, aut certe aliorum defectus, ut proximos tuos contemnas, dijudices, et sine fraterna compassione indigneris, amariceris ac sinistre suspiceris de ipsis. Hæc sunt germina pessima, simulacra maledicta depictionesque cordis turpissimæ, quibus puritas cordis fœdatur cœlestisque Sponsi thalamus inquinatur. Si ergo, o anima sancta, Sponsum illum supernum superdignissimum cupis in cordis tui cubiculo jugiter habere præsentem, ejus inspiratione doceri, suis amplexibus frui, in divini amoris incendio crescere; non cesses te ad ipsum dirigere, in ipso quiescere, actibusque prætactis strenue occupari, atque ab omni offensivo ac inhonorativo præsentiæ tanti Sponsi ac maculativo sui cubiculi diligentissime abstinere.
Footnotes
Chapter 16 of 38