Laus Dei ut felix

SUMMA, plena et immensa Tua, Deus, felicitas, Independens, tam intensa Ut tua est divinitas.

Tua nam beatitudo, Tua exstat essentia : In qua summa plenitudo, Omnis boni præsentia.

In te felix possessio

Est cunctorum optandorum : Quid tibi desit nescio, Seu bonorum, aut pulchrorum.

Esse, et felicem esse, In te idem est omnino : Neque tibi hinc deesse Quid felicitatis sino.

Ob id tua felicitas Substantia (non accidens) Est : quæ tibi, Divinitas, Idem, nequaquam decidens.

Tui immensa lætitia, Immensa delectatio. Cuncta corda felicia Te habent, summa ratio, Pro objecto et mercede. Da ne quid agamus fœde.

Tu, superbeatissime, De propriis divitiis Gaudes naturalissime, Cunctis plenus deliciis.

Tu te ipsum contemplando, Cernis plene te perfectum : Ergo in te gloriando, Voluptate per directum Intensive es immensa Plenus, et incomprehensa.

Solus plene te, Creator, Comprehendis, cernis, amas; Vides in te, Dominator, Omne bonum, qui proclamas In Scripturis, te beatum, Omni pulchro consummatum.

Nam omnem excellentiam, Decorem, opulentiam, Gaudio cum sempiterno Te vides per essentiam Possidere. Scientiam Funde nobis de superno.

Te cernendo gustu gaudes

Infinitæ dulcedinis. Te felicem decent laudes, Interne fons pinguedinis.

Amplius, tibi proprium Est licenter gloriari In te, origo omnium, Lux qua precor illustrari.

Solus in te omnem habes Rationem gloriandi, In quo prorsus nulla labes Causave non exsultandi.

Nihil quippe aliunde Es sortitus, Rex abunde, Et subjectum tibi cernis Quidquid non es. Adsis vernis Tuis, summe Dominator, Superfelix Imperator.

Quidquid melius habere Quam non, scis te possidere Immensa plenitudine : Te tibi scis sufficere Per te, nec te suscipere Quidquam vicissitudine.

O quam sancta, purissima, Quam voluptuosissima, Æterna, nobilissima Ac immutabilissima Tua est beatitudo, Deus, prima rectitudo !

Qui habes pro divitiis Omnem sufficientiam, Itemque pro deliciis Simplam plenam gaudentiam De te atque creaturis, Tuis gaudens in facturis.

Insuper pro potestate Habes omnipotentiam; Famæ pro celebritate, Laudem, obstupescentiam Omnis mentis te laudantis, Admirantis, contemplantis.

Nec activa felicitas Deest tibi, Divinitas : Pro qua gubernationem Possides totius mundi, Per æternam rationem Ejus, Rex, post te profundi.

Quidquid bonæ voluptatis Veræque suavitatis, Solatii et gloriæ, Felicitatis propriæ Comperitur in creaturis, Fluxit a te. Parce satis.

Dulce beatitudinis Das futuræ prælibamen, Vicissim rore luminis Nobis factus relevamen.

Ab omni nos miseria, Clade et calamitate Salva, concessa venia; Ad fruendum voluptate Concupita in patria, Pia nunc fer solatia.

Infinita lætitia, Pro qua spernenda vitia, Tibi Deo dignissimo, Domino felicissimo, Cum summa reverentia Ac jugi diligentia.

Laus Dei ut incommutabilis.

DEUS sancte, non mutaris, Finis noster salutaris : Perfici aut minorari, Nusquam queunt de te fari.

Solus immortalitatem Habes plenam, Rex æterne : Nam immutabilitatem Puram habes, Dux superne.

Novitas, inchoatio, Vetustas et cessatio

Nulla in te reperitur. Ad te mente pura itur.

Manens invariabilis, Mutabilia plasmasti; Permanens immutabilis, Hæc moveri condonasti.

Optima æternaliter Stas in dispositione, Superplenus veraciter Omni delectatione.

Tua immobilitate Manet in stabilitate Totus mundus sensibilis, Res omnis defectibilis.

Præfixisti periodum Universis mortalibus; Ad te fertur variatum Quidquam factum in entibus, Ipsæ quoque angelicæ Mentes creatæ cœlicæ.

Quidquid immortalitatis, Potestatis, firmitatis Habet omnis creatura, te fluxit, o Mens pura.

Tolle cordis vagationem, Confer ei fixionem; In te semper nobiliter Gratiarum actionem Jugemque laudationem Immolemus humiliter.

Laus Dei ut volens et liber.

IMMOTÆ complacentiæ Est voluntas in te, Deus; Egentis appetentiæ Non est tibi, Deus meus.

Summa, prima, liberrima, Præpotens, celeberrima Voluntas tua, Domine; Injusta aut insipiens

Hæc ipsa esse nequiens, Colenda est ab homine.

Est enim sapientia, Veritas tua et æquitas, Ut idem in essentia, Et perfecta sinceritas, Regulaque certissima Æquitatis, verissima.

Objectum primum, proprium, Tuæ, Deus, voluntatis, Bonitas tua. Sobrium Da cor, o fons libertatis.

Idcirco necessarie Amas et vis te, Creator; Cetera quæ sunt varie, Libere vis, o Dominator.

Voluntate præcedente Universos vis salvari; Voluntate consequente Tu electos vis beari.

In hoc tuæ voluntatis Claret omnipotentia, Quod in universitatis Gyro, cuncta placentia Ut vis sponte tu producis. Nos splendore imple lucis.

Tuo velle nil resistit, Ei paret quod exsistit In omni rerum ordine; Juxta ejus propositum, Cuncta agis ad libitum, Sapienti dictamine.

Bonitas tua, ratio Est tibi, mea salvatio, Diligendi et volendi Quæ creasti, fons essendi.

Tibi, Deus, velle, esse Et voluntas, essentia; Tibi clarum est subesse, Quum vis, posse per entia.

Omnis virtus affectiva Et libertas volitiva, Est a tua voluntate, Quæ ad nihil est dependens, Et ab ea est descendens Quidquid est, o Rex beate.

Quum sis, Deus, causa tui, Neque obligeris cui, Operaris liberrime, Mundum regens pulcherrime.

Omne bonum ens honestum Voluntas tua approbat; Detestatur ut molestum Culpam omnem, ac reprobat.

Quidquid contra voluntatem Tuam fit aut quæritur, Id censemus pravitatem; Et hæc voluntas legitur Propria, inordinata Et rebellis, ac privata.

Idem exstat rem creari Te volente et agente. Quidquid demum operari Es dignatus pia mente In tempore, tunc fecisti Et sic prout decrevisti Ipse in æternitate, Fixus in stabilitate.

Tuam semper impleamus Voluntatem et colamus, Hanc laudemus, adoremus, Et in cunctis honoremus.

Ut angeli in patria, Sic in terra sint, gratia Succurrente, viatores, Deus, tui obeditores.

Laus et magnificentia, Grates cum reverentia Tibi, Deus, bona volens, Sancte jussor, mala nolens.