Laus Dei de perfectione humanitatis

Christi.

A nunc incarnationis Suæque creationis, Tua anima, o Christe, Quo salvatur mundus iste, Deo plene fruebatur, Clare hunc intuebatur.

Ex tunc eras comprehensor, Juste meritorum mensor, Deum cernens per speciem,

Quoad hoc habens requiem, Tam beate ac sincere, Sicut nunc ut homo vere.

Hoc momento est impleta Mens creata tua læta, Gratiæ plenitudine, Gloriæ item lumine. Absque mensura gratiam Hanc sumpsisti plenariam.

Gratia habitualis In te, o Christe, trinalis Fuit essentialiter, Immensa aliqualiter.

In se quippe continuit Quidquid plane pertinuit Ad plenitudinem gratiæ, Totam appetitivitatem Mentis et capacitatem Implens. Tua fruar facie.

Fonti demum gratiarum, Verbo, causæ naturarum, Unita personaliter Fuit, Christe, veraciter Tua anima beata, Præ cunctis bonificata.

Habitualis gratia In animæ essentia Est tuæ, hanc perficiens, Gratia dicta capitis, Qua membris a te habitis Dona tua es injiciens.

Tu, Christe, ut passibilis, Ad viresque sensibilis Partis, fueras viator; Item, ad superiores Vires mentis puriores Comparatas, o Salvator, Ad subjectum passibile Suum, prædiligibile.

Gratiæque gratis datæ Tibi erant condonatæ

Cum summa excellentia, divina potentia.

Et virtutes non claudentes Quam in sua ratione Imperfectionem, entes In te erant, Jesu bone : Ut sunt intellectuales, Et morales, cardinales.

Spes, fides, pœnitentia, Loco in te hinc carebant : Dona cum excellentia In te sunt et consistebant.

Tibi nil promeruisti Essentiali præmio : Totum nobis impendisti, Nos tuo fovens gremio.

Pie, semper, copiose, O Salvator virtuose, Tuam nobis pereffunde Plenitudinem fecunde.

Laus decora et jucunda Tibi, Christe, nosque munda; Patri, Sancto Spiritui, Hymnum canant æditui.