Laus Dei ex evangelio, de sermone

Christi post Cœnam.

VENERANDA facta Cœna, Voce, Christe, præserena Discipulis es locutus, Ad hos et es prosecutus :

Non cor vestrum conturbetur, Nec timore dejectetur ; Creditis in Deum verum, Credite in me sincerum. Id dicendo te ostendis Deum verum, nec offendis.

Multæ exstant mansiones In cœlesti tua domo,

Præmii distinctiones Quod nunc promeretur homo.

Ascendisti et parasti Locum nobis in patria. Rediturum te narrasti, Ut loces nos in gloria.

Tu via, vita, veritas : Per nullas quisquam semitas Nisi per te it ad Patrem, Qui te nostrum fecit fratrem.

Hinc ut homo, mediator Es et via, o Salvator. Porro vita et veritas Es, ut Deus ac Deitas :

Via per quam nunc tendimus, Veritas in qua gradimur, Vita ad quam ascendimus, Finis in quo non labimur ; Via per quam, veritas in qua, Vita ad quam, finis in quo.

Qui te noscit, Patrem noscit, Idque veritas deposcit, Quum sis ei simillimus, Tu summus et humillimus, Nec distinctus in natura, Et ad hunc correlatura.

Qui te videt, Patrem videt : Hic per fidem, ibi clare. Te intendat et formidet Omne cor, o Salutare.

En qui in te crediderunt, Signa tua peregerunt, Et nonnulli ampliora, Ut spondebas Cœnæ hora.

Si Patrem petierimus Recte in tuo nomine, te, ut spondes, erimus Id sortientes, Domine. Jubes ut te diligentes, Præcepta sint tua implentes.

Deum Patrem te rogante, Tuis dedit Paracletum, Quem non potest, te testante, Mundus capere, Spiritum Veritatis, pacis, lucis Omnis, fontemque virtutis.

Non orphanos discipulos Reliquisti clientulos, Sed post resurrectionem Te viderunt, et sermonem Ex te læti audierunt. Ex tunc certe cognoverunt, Quod sit Pater in te vere, Et in eo tu sincere.

Te amantem Pater amat, Cujus sermo id exclamat; Tuque, Christe, hunc amabis, Et te ei revelabis.

Tuam nempe deitatem Cernet visu internali, Tuamque humanitatem, Oculari ac mentali.

Trinitas ad te amantem, Christe, jussaque servantem Veniet beatissima, Manens ibi dulcissima.

Da cor firmum, inturbatum, Sancto Spiritu dotatum, Qui nobiscum in æternum Manens, ducat ad supernum.

Tibi, beata Trinitas, etc.

Laus Dei ex Evangelio, de eodem.

PATRE missus Paraclitus Apostolos edocuit, Suggerens eis halitus Quodcumque his innotuit, Ad tuos, Christe Domine, Missus in tuo nomine.

Gloriamur ascendisse Te ad Patrem, te majorem

Quoad formam quam sumpsisse Fatemur te humiliorem.

Fuit quippe is ascensus Tuæ glorificativus Humanitatis, impensus Ut esset præmiativus Quantum ad accidentale Præmium, non principale.

Passione imminente, Princeps mundi ad te venit; Sed te culpam non habente, Suum in te nil invenit.

Patrem vere dilexisti, Et ut jussit peregisti.

Tu es, Christe, vitis vera, Tuus Pater agricola, Colens mentem, et sincera Agens corda cœlicola.

Omnem hominem carentem Fructu bono condemnabit; Fructum vero facientem Purgans, magis fecundabit.

Sicut palmes non fert fructum, Nisi in vite manserit; Sic nec nos, si non reductum In te cor se expanderit.

Nam nulla meritoria Actio sine gratia, Nec condignum est gloria, Quod fit virtute propria.

In te stantes impetramus Quidquid rite exoramus; Et in hoc clarificatur Pater atque honoratur, Ut discipuli fiamus Tui, fructumque feramus.

Sicut Pater te dilexit, Tu nos quoque dilexisti: Nam ad pœnas te direxit, Sic tu tuos direxisti.

Hinc in tua caritate Par manere est nos rate.

Tua jussa observando, Tuo in amore manemus, Sicut te obtemperando Patri, mansisse tenemus In ipsius caritate. In hac fige nos, beate.

Hæc fers ut exsultatio Tua sit in nobis semper, Et nostra gloriatio Plena sit indesinenter.

Fac nos in te permanere, Amorose te tenere, Semperque fructificare Pure, et in te sperare.

Tibi, beata Trinitas, etc.

Laus Dei ex Evangelio, de eodem.

TE majorem caritatem Nullum constat habuisse, Temet quem per pietatem Ob nos scimus posuisse.

Appellasti discipulos Non servos clienticulos, Sed amicos: nam dixisti His secreta quæ audisti cœlesti Genitore. Tuo orna nos fulgore.

Non te, Christe, elegimus, Sed nos prior elegisti; Nec digna isto fecimus, Sed clementer sic egisti.

Vis ut si nos odit mundus, Recordetur mentis fundus, Quod priorem te odivit, Suosque amare scivit.

Quia non de mundo estis, Ais tuis, Christe testis,

Sed de mundo vos elegi, Hinc vos odit, nolens regi.

Ut te mundus persecutus Est, tuosque persequitur. Ut contempsit quæ locutus Es, spernit et insequitur Verba tuæ plebis, Christe. Tu in nobis semper siste.

Si tu ipse non venisses Et locutus exstitisses, Tantam culpam non haberent Judæi, qui culpæ hærent; Nunc autem excusatio Non est eis, nec ratio.

Si in eis non fecisses Opera quæ nemo fecit, Non peccato adstrinxisses Plebem hanc quæ te projecit, Sed te Patremque odivit Gratis, neque te audivit.

Die Pentecostes sancto, Spiritus Sanctus cum tanto Rore gratiarum splendens, Tuis large se impendens, Præbuit testimonium Tibi, clarum præconium.

Tunc nam verbis docuerunt, Per Scripturas probaverunt, Magnis signis firmaverunt, Multis linguis ostenderunt Christum vitæ te auctorem, Regem, mundi salvatorem.

Nisi, inquis, abiero, Paracletus non veniet; Si ad Patrem transiero, Mittam illum, adveniet.

Non est dignus suscipere Dulcem hunc consolatorem, Nisi curans abjicere Sensualem mox amorem.

Ut ais, Sanctus Spiritus se ipso non loquetur; Sed quod audit divinitus, Id ab eo proferetur.

Non est enim a se ipso, Sed a Patre et te ipso, Et procedendo suscipit Quod est, habet, et inspicit.

Tua cuncta sunt et Patris, Fili virginalis Matris : Hinc de tuo Paraclitus Suscipit, non humanitus.

Mundo vane gloriante, Tui plorant et tristantur : Ideo pœnas tolerante Infernales, consolantur Isti, quorum brevis luctus Æternales habet fructus : Pro brevi hac tristitia, Cœli gaudent lætitia.

Da sic tibi adhærere, Nos dignare sic docere, Tui ut amici simus : Nisi adsis, nos perimus.

Tibi, beata Trinitas, etc.