Laus Dei ut amans

IGNIS, amor appellaris, Qui a piis præamaris; Tu amor per essentiam; Amoris vehementiam In affectu tu succendis, Statim flammam hanc impendis.

Vitiorum rubiginem, Carnis quoque pruriginem Tu consumis isto igne. Nobis confer cor insigne.

Ignis ardens non nocenter, In me arde vehementer. Te amor sine germine Non reliquit, pulcherrime : Nam amore cuncta gratis Es molitus pulchre satis.

Nil servas tibi proprium, Totum te communicando; Non tibi hoc inglorium, Dona nam multiplicando Per omnem gyrum entium, Misereris egentium.

Nil odisti quod fecisti, Quoad id quod tribuisti, O amator animarum. Manens tuo in amore Vivit gratiæ splendore, Revelator Scripturarum.

Amans vere in te manet; Habitas in te amante. Amor nostra corda sanet; Tuus sim corde æstuante.

Ut voluntas ita amor Inest tibi, quem non clamor Est oblectans, sancte Deus, Sed devotionis fervor.

Mentis viribus enervor, Dum tepesco frigens reus.

Cuncta te amare scimus : Conformata nam sentimus Ea tuæ bonitati, Cui simus semper grati.

Tu ros ardens, ardor rorans. Te mens nostra sit implorans, Qui te amas infinita Caritate perignita, Cum gustu prædulcissimo, Æterno, jucundissimo.

Omnis nostri boni causa Tuus amor est; repausa In cordis nostri thalamo, Scribe mentis cum calamo.

Tuæ, Deus, caritati Grates semper referamus; Præsta ut immaculati Te colendo maneamus.

Caritate nos accende Tam divina quam fraterna; Ad te ipsum cor suspende, Contemplemurque superna.

Tibi honor, laus et decus; Menti fulge, quum sim cæcus; Deus, a quo purus amor, Te honorans, felix famor.