Laus Dei ex epistola pauli ad romanos

FACTUS ex David semine Es secundum carnem Patri, Cooperante nemine Factus proles puræ Matri.

Prædestinatus Filius Dei exstas in virtute, Secundum Sancti Spiritus Sanctificationem. Tute Claret, Christe, id tuorum Ex surrectu mortuorum.

Gratia, pax nobis detur Jugiterque conservetur te, Pater sempiterne, Teque, Christe, Rex superne, Qui cum Patre unus dator Es et Deus, o Salvator.

Tuum est Evangelium Virtus Dei, ac medium Quo electum collegium Salvatur, pellens tædium.

Nam tua, Deus, æquitas In eo splendet ac veritas.

Tua invisibilia Per creata cognoscuntur, Tua virtus potens millia Deitasque sic sciuntur.

Qui te noscunt nec honorant, Neque grati te adorant, Deus, inexcusabiles Sunt, vani et damnabiles.

Hinc scimus hos incidere Multas concupiscentias, Et reprobo injicere Se sensui, amentias Passionum imitando, Et immunda operando.

Judicans inordinate Quem, est coram te, beate Deus, inexcusabilis, Nec censuram effugiet Tuam : tua vox rugiet In eum formidabilis.

In quo nam fratrem judicat, Semet damnat miser iste, Dum in culpa communicat, Agens eadem, o Christe.

Nemo tuæ bonitatis Atque longanimitatis Opes et patientiæ Spernat, dux sapientiæ : Per tuam nam clementiam Vocas ad pœnitentiam.

Malus juxta duritiam Suam ac imperitiam Iram tuam thesaurizat Sibi, stultusque cancrizat.

Cunctis quippe es daturus Quod merentur : collaturus Bonis gloriam et honorem, Pravis tartari horrorem.

At non legis auditores, Sed factores justificas, Deus verax; viatores, Mendaces tu notificas.

Mendax nempe omnis homo In terrestri ista domo : Omnes quippe peccaverunt, Gloria tua eguerunt.

Mortuos tu vivificas, Et quæ non sunt entificas, Vocans illa tanquam ea Quæ jam sunt, o virtus mea.

Nostra, Christe, ob delicta Te tradebas: morte victa Surgens, justificationem Ob nostram ac lotionem.

Legem nobis da implere, Judicare quem cavere Vitiose, et amare Toto corde, honorare Tuam longanimitatem, Patientiam, pietatem.

Justi facti tua fide Pacem Dei habeamus. Omne malum tu collide, Christe. In te quiescamus.

Per te aditum habemus Ad hanc qua stamus gratiam; Tua virtute gaudemus Spe obtinendi patriam.

In adversis gloriemur, Patienter operemur Virtute tuæ gratiæ. Te decet cultus latriæ.

Tua, Christe, non confundit Spes, sed culpas hæc retundit: Nam divinam caritatem Nobis das, per bonitatem Sancti Spiritus manentis In tuorum fundo mentis.

Tuum, Pater, ostendisti Amorem, qui voluisti Christum sic pro nobis mori, Adhuc culpa dum priori Pravi atque inimici Plus essemus quam quit dici.

Quumque adhuc inimici, Simus reconciliati Tibi, Pater; nunc amici, Magis erimus salvati Sanguine tui Filii Decretoque consilii.

Ut per Adam introivit Culpa mundi, per hancque mors, Christe, sic per te prodivit Virtus, salus, vitæque sors.

Ut Adæ rebellione Multi facti peccatores, Ita obeditione Tua, multi dilectores.

Tanta est tua pietas, Adoranda Divinitas, Ut quo culpa abundavit, Gratia post redundavit.

Omnes in te baptizati, Tua morte emundati Sumus, tibi consepulti In sepulcro, a te fulti In peccati interitum, Per tuum, Christe, meritum.

Nam si tuæ complantamur Mortis similitudini, Resurrectionis famur Aptandi plenitudini.

Tu resurgens ex mortuis, Ultra nusquam morieris. Mundum da cor fide junctis, Auctor vitæ, ne moreris.

Mortuus quod es peccato, Mortuus es semel dato;

Sed quod vivis, vivis Deo, In æternum vivens eo.

Culpa, concupiscentia Non in nobis regnet unquam, Et nostra servientia Membra sint peccato nunquam, Sed Deo et justitiæ, Omni actu munditiæ.

Nihil est damnationis Gratia dilectionis In te, Christe, manentibus, Carnem non assequentibus, Redemptis lege spiritus Vitæ datæ divinitus.

Tu, Pater, mittens Filium In carne nobis simili, De peccato flagitium Damnasti [in carne tali].

Spiritalis prudentia, Pax et vita affirmatur; Mors est carnis prudentia, Deoque inimicatur.

Non habens tuum spiritum, Non est tuus per gratiam, Christe; nec tibi libitum Famur, aut ire patriam, Juxta carnem ambulantem, Passiones consectantem.

Pater, si in nobis manet Tuus Spiritus, qui sanet, Corpora vivificabis Nostra, et nos reformabis, Propter nos inhabitantem Sanctum Spiritum purgantem.

Qui Paracleto aguntur, Tui, Deus, sunt filii : Spiritum non sortiuntur Servitutis exsilii In timore, sed natorum Adoptionis tuorum : In quo Abba (Pater) clamant, Et te pura mente amant.

Tuus Spiritus testatur, Pater, nostro spiritui, Intus eum clam affatur Quod filii æditui Tui simus et heredes, Atque Christi coheredes : Dummodo compatiamur, Ut cum Christo provehamur.

Non sunt dignæ passiones Vitæ hujus ad futuram Gloriam, qualem sermones Spondent tui mox venturam.

Tui in se hic gemiscunt, Gloriam hanc postulantes : De hac carne solvi gliscunt, Te videre affectantes.

Spiritus infirmitatem Tuus nostram juvat, Deus; Quid oremus cæcitatem Nostram docet, o Rex meus : Ut oportet quid oremus, Nisi donet, non videmus.

Scimus quod te amantibus Omnia cooperantur In bonum, et spectantibus Ad te, qui et appellantur Seu vocati exstant sancti Ex decreto Dei tanti.

Quos ad vitam præsciebas, Verbo tuo conformari, Pater, eos eligebas, Volens eum demonstrari In multis primogenitum Fratribus, nobis deditum.

Porro quos prædestinasti, Ad te pie hos vocasti, Vocatos justificasti; Cuncta mire ordinasti, Justificasti gratia, Magnificasti gloria.

Te pro nobis exsistente, Contra nos quis prævalebit?

Te fatemur grata mente, Cor pensare hæc debebit, Proprio non pepercisse Filio, sed tradidisse Hunc pro nobis terrestribus Salvandis in cœlestibus.

Nonne cuncta contulisti Nobis, illum quum dedisti? Quis electos accusabit, Aut quis contra eos stabit, Pro quibus, Christe Domine, Tuo oras Patrem nomine?

Ergo quis nos separabit Sancto tuo ab amore? Nulla res nos segregabit te nostro Salvatore.

Da carnalem prudentiam Vitare, et scientiam Salutarem adipisci te, per hanc proficisci Ad amorem præardentem Tuum, indeficientem.

O Creator metuende, Deus juste, reverende, Cujus vis tu misereris, Quem vis, indurare reris.

Ex eadem formas massa Vasa iræ ex se cassa, Vasa quoque clementiæ, Decreto sapientiæ.

Fecisti vasa gratiæ, Ut divitias gloriæ In his monstres, pietatem, Largitatem, caritatem.

Vasa iræ procreasti, Æquitatem demonstrasti In his, item potestatem Juxta tuam majestatem.

Te nullus quit arguere, Nec responsum tribuere;

Nec fictori fert figmentum : Quid me sic fecisti entum?

Æquitatem nescientes Tuam, Deus, et volentes Propriam constituere, Constat subdi renuere; Nec sunt tibi hi subjecti, Stulti, vani, non directi.

Finis legis ad salutem Es, o Christe, dans virtutem. In te credens non fallitur, Divitem experietur Te in omnes invocantes, Te condigne exorantes.

Plebem tuam non repellis, Quam te scis prædestinasse : Hanc te cunctos qui præcellis Constat pie liberasse Pietatis visceribus, Non ex suis operibus.

Da ne altum sapiamus De nobis, sed timeamus, Tuam, Deus, bonitatem, Itemque severitatem, Sapienter conspectemus, Stabiles perseveremus.

O apex divitiarum Divinæ sapientiæ, Altitudoque earum Æternalis scientiæ!

Incomprehensibilia Tua, Deus, judicia, Atque investigabiles Viæ tuæ mirabiles.

Sensum tuum quis cognovit? Consul tuus quis exstitit? Aut quis prior te promovit Ut reddas, qui sic adstitit?

Ex te, per te, in te, Deus, Cuncta sunt, Creator meus :

Ex te, Pater, per Filium, Plane in Sancto Spiritu. Nobis pande consilium Tuo pio intuitu.

Fac nos tibi exhibere Corpora nostra hostiam Sanctam, vivam; hanc placere Per gratiæ regentiam, Ac discrete nos habere Per omnem servientiam.

Mundo nusquam conformemur, Sed in mente reformemur. Conemur demum sapere Sobrie, non plus capere.

Simus spe in te gaudentes, Spiritu inardescentes, Preci semper intendentes, Nec putemus nos prudentes.

Non nos culpis defensemus, Et cum cunctis peroptemus Pacem habere; nec demus Malum malo, sed præstemus Bona injuriantibus, Mentibus vigilantibus.

Simus bona providentes, Exemplariter viventes Coram Deo et homine, Spiritus Sancti nomine.

Præsidenti nos subdamus Et libenter pareamus Pro te, Deus, a quo fluxit Omnis virtus et eluxit.

Potestati qui resistunt, Ordinatui obsistunt Tuo, sibi acquirentes Damnationem, amentes.

Nulli quidquam debeamus, Quam ut simul diligamus. Legem quippe sic implemus, Tibi summe sic placemus :

Legis namque plenitudo, Amoris vicissitudo.

Nemo nostrum vivat sibi, Sed, o sancte Deus, tibi, Ut viventes, morientes, Ad te simus pertinentes.

Mortuus ad hoc censeris, Christe, ut tu domineris Mortuorum et vivorum. Nobis da decorem morum.

Ante tribunal stabimus Tuum, causamque dabimus Unusquisque pro se ipso. Erue nos a te ipso.

Hinc non magis judicemus Invicem, sed id curemus Ne fratri offendiculum Ponamus, aut ridiculum.

Regnum tuum, juste Deus, Non est esca neque potus, Sed justitia, dux meus, Pax et gaudium. Sim lotus. Gaudium (inquam) Spiritus, Quod descendit divinitus.

Firmiori sustinere Da defectus infirmorum, Vane sibi non placere; Cordibusque proximorum Quivis nostrum complaceat In bono, culpa careat.

Quidquid, Deus, docuisti In Scripturis, retulisti Nostram ad instructionem, Ut per consolationem Scripturarum confidamus, Patientiam discamus.

Da, Deus patientiæ, Per donum sapientiæ, Dator puri solatii, Labem pellens mendacii,

Mutuo idem sapere, Influxus tuos capere, Ut concordes honoremus Te, o Pater, et amemus.

Eras circumcisionis Minister: hanc sumens, Christe, Causa confirmationis Promissorum quæ tu iste Es ad patres protestatus. Per te fiam illustratus.

Deus spei, tu nos imple Omni gaudio et pace In credendo tibi simple, Nos amoris igni face, Ut in spe nunc abundemus, Et virtute Paracliti, Cujus donis exsultemus, Luce cordis hinc aliti.

Tibi, beata Trinitas, etc.

Laus Dei ex Pauli epistola prima ad Corinthios.

DIVITES efficiamur In te omni in virtute, Christe, nec destituamur Ulla gratiæ salute.

Deus Pater, tu fidelis, Qui nos ad societatem Christi vocasti, in cœlis Promittens felicitatem.

In eisdem scientia Sensuque fac nos perfectos, O Christe sapientia Patris, ope fac nos tectos.

Verbum crucis stultitia Videtur pereuntibus, Sed virtus ac peritia Dei sursum euntibus.

Virtus ac sapientia Patris es, Christe Salvator,

Cujus summa clementia Præelegit miserator Mundi contemptibilia, Infirma atque vilia.

Qui mundi sapientiam Contempsit ut amentiam; Sæcularem prudentiam, Stultam fecit dementiam.

Christe, sanctificatio, Justitia, salvatio Nobis et sapientia Factus es ex clementia, Ne in quoquam gloriemur Quam in te, quo jucundemur.

Evangelii doctrina Tui, Christe, vis divina, Non in persuasibilibus Humanæ sapientiæ Verbis aut monstrabilibus Fucatæ eloquentiæ Facta est aut radicata, Fides nostra ne fundata Exstet in sapientia Hominum aut loquentia, Sed in ostensu spiritus Ac virtutis divinitus.

Hæc oculis non vidimus, Nec auribus audivimus, Nec cor nostrum cogitavit, Tua bonitas paravit Quæ Deus diligentibus Te et semper hærentibus.

Sed hæc nobis revelasti Spiritus Sancti lumine: Qui, ut ipse affirmasti, Eodem sancto numine Cuncta plene comprehendit Alta Dei et ostendit.

Tuum Spiritum infundis Tuis, quos tu ipse regis, Tua dona ut cognoscant, Et se gratos esse poscant.

Non sit zelus, contentio Inter nos, sed sit mentio De te, ne inveniamur Nos carnales, et spernamur.

Nemo valet fundamentum Aliud a te ponere, Christe, cujus sunt stramentum Atque templum summopere Fideles, Sanctum Spiritum In se habentes inditum.

Ante tuum judicium Non judicemus, supplicium Id timentes quod infliges Die illo quo castiges.

Tunc absconsa tenebrarum Et secreta humanarum Mentium illuminabis, Cunctisque manifestabis.

Pascha nostrum immolatus Es tu, Christe, morti datus. Præsta nobis epulari, Mente in te saginari Azymis sinceritatis Ac divinæ veritatis.

Nostra corpora, Salvator, Tua membra sint; hærentes Tibi, tecum, o Creator, Unum simus, consistentes Unum quidem in amore, Unus spiritus fervore.

Membra nostra, Paraclite, Templum tuum sint, inclyte: Quem tu nobis præstitisti, Christe, qui nos redemisti Pretio præstantissimo, Et sanguine dignissimo.

Nostro, Deus, te portemus Corpore, glorificemus, Illud tibi subjectemus, Omne bonum actitemus.

Quilibet donum proprium te, Deus, est sortitus. Quod mundo est inglorium, Feram pro te non invitus.

Fac nos digne ambulare Quo vocatu nos vocasti. Non cessantem te amare, Tibi notum affirmasti.

Pater unus nobis tu es, Ex quo cuncta, et nos in te; Unus Dominus, Christe, es, Per quem cuncta, nosque per te.

Fide Deus, nos tentari Ultra vires non permittis: In tentando coronari Das, et opem pie mittis.

Calix benedictionis, Sanguinis est communio; Panis consecrationis, Corporis tui est sumptio.

Qui panem hunc comederit Aut calicem acceperit Non condigne, erit reus Tuæ carnis, Rector meus, Et sanguinis tui, Christe. Opem ferre tu insiste.

Dominus Jesus dicere Potest nemo cum affectu, Aut devote concipere Cum interno intellectu, Nisi in Sancto Spiritu, Ejus pio adhibitu.

Uni per te, Paraclite, quo regar ut capite, Datur vox sapientiæ, Uni sermo scientiæ; Uni donum sanitatum, Uni actus potestatum;

Alteri vaticinari, Alii interpretari;

Huic spiritus discernere, Huic linguis exprimere.

Cuncta hæc tu operaris, Unus idemque Spiritus, Qui ut vis et arbitraris, Singulis das divinitus.

Multos gradus statuisti Ordinesque Ecclesiæ, Qui Apostolos dedisti Primo, hinc Vates gratiæ;

Hinc doctores, ac virtutes, Gratias curationum, Ordinatas ad salutes Nostrarum conditionum;

Hinc opitulationes Atque gubernationes, Linguas, interpretantias, Populi ordinantias.

Sine tua caritate Ac fraterna, ad salutem Nihil prodest. Rex beate, Semper præsta hanc virtutem.

Caritas pia, patiens, Et perperam nil faciens; Caritas non æmulatur, Non inanis, nec inflatur.

Neque est ambitiosa; Denique non irritatur, Neque malum meditatur, Sed nec sua vult dolosa.

Hæc congaudet veritati, Condolet iniquitati, Cuncta credens atque ferens, Nos ad cœli regnum gerens.

Te ex parte cognoscimus, Te plene scire poscimus : Nam perfecto veniente, Quod ex parte est, intente

Credimus evacuandum, Teque ut es conspectandum.

Te per speculum videmus Nunc, Deus, in ænigmate; Facie conspiciemus Te tunc abs paradigmate, Id facie ad faciem Per claram mentis aciem.

Parvuli efficiamur Sensu non, sed pravitate; Cuncta nostra moliamur Ordinata honestate.

Pacis, non dissensionis Deus es, fons notionis : Qui ignoras ignorantem Te, et tua non pensantem.

Petro, turbæ hinc undenæ, Post quingentis plus fratribus, Jacobo post, duodenæ Post turbæ atque matribus, Paulo demum te pandisti, Christe, postquam surrexisti.

Quod sum, tua sum gratia, Qua vitatur fallacia.

Tu a morte surrexisti, Primitivus dormientum : Ut in Adam occidisti, Sic per te est morientum, O Christe, resurrectio, Qui vitæ es directio.

Ut in Adam moriuntur Omnes, sic reficiuntur Atque vivificabuntur, In te, Christe, qui sequuntur.

Hinc finis, quum donaveris Regnum Patri bonitatum, Quum et evacuaveris Universum principatum, Potestatem et virtutem, Plenam præstans tunc salutem.

Tibi, Pater, quum subjecta Erunt cuncta, tunc et Natus Tuus erit mente recta Tibi coram Sanctis stratus, Quoad formam quam assumpsit. Sermo tuus id deprompsit.

Ut in omnibus omnia Sis, o Deus, in gloria, Non inhærens formaliter, Sed præsidentialiter, Ens Beatis objective Cuncta atque fruitive.

In te nam simplicissimo, Summo bono, dignissimo, Habent cuncta, quod cernentes, Habent quidquid sunt volentes.

Corpora tunc electorum Donis quatuor ornabis, Omnium quum defunctorum Corpora resuscitabis.

Clara, impassibilia, Subtilia, agilia Erunt valde, te agente, Carne vera remanente.

Adam de terra terrestris, Christus de cœlo cœlestis. Sicut illi conformati Sumus actibus peccati, Ita tibi conformemur, Tuos actus consectemur.

Universos suscitabis, Sed electos immutabis In momento, id repente Ages vi omnipotente.

Data immortalitate Corporibus mortalibus, Erit mors in veritate Absorpta tunc in talibus.

Tunc virtute ac merito, Christe, tuæ passionis,

[A Deo dilectionis] Dabitur gregi dedito Tibi impassibilitas, Immortalis stabilitas.

Gratis, Pater, victoriam Qui das per Christum, gloriam Nobis confer in patria, Nuncque fructum in gratia.

Stabilem et immobilem Da mentem, vere nobilem, Omni actu affluentem, Et in bonis perardentem.

Scimus, non infructuosus Erit labor virtuosus Apud te, sed gloriosus, Deus judex seriosus.

Per te mente vigilemus, Et in fide certe stemus, Agamusque viriliter, Et cuncta amabiliter.

Tibi, beata Trinitas, etc.