Laus Dei ex prima canonica petri apostoli

GRATIA multiplicetur, Incessanter et pax detur Nobis a te, Pater Deus, Auctor et salvator meus.

Secundum præscientiam Tu nos, Deus, elegisti ; Per tuamque clementiam Nos a morte reduxisti Sanguinis adspersione Christi, obeditione.

Pater Christi, benedictus Deus, es incircumscriptus, Qui secundum pietatem Magnam tuam et caritatem In spem nos regenerasti Vivam atque reformasti Christi resurrectione, Qua hereditatione Sempiterna ditabimur In cœlis, ac lætabimur.

In te, Christe, gaudebimus, Sed interim dolebimus, Ut fidei probatio Nostræ ac conversatio Sit auro pretiosior Tuam ad laudem, ac potior.

Te, Deus, nunc diligimus, Credentes quem non vidimus; Videntes te lætabimur Gaudio ineffabili : Fidei tunc dotabimur Fructu desiderabili, Qui est salus animarum, Finis actionum harum.

Mentis lumbos nunc succincti, Temperati, sursum tincti Et perfecti, confidamus In te, Deus, nec ruamus, Nati obedientiæ, Innitentes clementiæ.

Nostræ non configuremur Cæcitatis affectibus Pristinis, sed depuremur Virtuosis effectibus.

Juxta Sanctum te Sanctorum, Qui vocasti nos ut morum Sanctitate fulgeamus, Omni vita splendeamus.

Pretio corruptibili, Auro aut re consimili Non nos, Christe, redemisti : Ob nos sanguinem fudisti,

Agne Dei illibate, Rex virtutum, dux beate.

Animas castificemus Obeditu caritatis; Mentes tibi præparemus Amore fraternitatis, Simplo corde diligentes Invicem et complectentes.

Nos per incorruptibile Semen, Pater, renovasti : Per verbum intransibile, Spiritu regenerasti.

Omnem dolum, malitiam, Hypocrisim, invidiam, Detractiones vitemus; Puritatis lac optemus Ut nunc geniti infantes, Ut te simus conspectantes.

Quam sis dulcis degustemus, Christe, ad te properemus, Lapis vivus, reprobatus perversis hominibus, Sed electus, honoratus A Deo in numinibus.

Per te genus nos regale, Christe, ac sacerdotale Sumus, gens purgationis, Plebsque acquisitionis, Ut virtutes nuntiemus Tuas, et te præamemus, Qui de tenebris vocasti Nos in lucem mirabilem, De inferno liberasti In splendorem optabilem.

Et nos tanquam peregrinos Da affectus indivinos Carnis prorsus expugnare, Quos sentimus militare Contra cor, ut inter gentes Simus sancte conviventes.

Fac nos propter te subjectos

Cunctis, gratiosos, rectos, Ut ora imprudentium Claudamus luce mentium, Sic ut bene conversantes, Compescamus obtrectantes.

Fac nos omnes honorare, Et adversa tolerare Sine causa et illata, Mente fixa, inturbata.

Christe, es pro nobis passus, Formam nobis relinquendo, Ut sequamur te qui lassus Eras, post te gradiendo.

Quum a pravis patereris Atque maledicereris, Eis non maledixisti, Neque minas intulisti.

Condemnanti te dedisti, Nostras culpas tu tulisti, Ut peccatis morientes, Juste simus incedentes.

Quasi oves erravimus, Quando non ambulavimus Post te, Christe; sed vertisti Nos ad te, qui exstitisti Esque pontifex nostrarum Necnon pastor animarum.

Nos in fide fac concordes, Humiles, misericordes, Patientes, non reddentes Malum, sed benedicentes. Nobis nullus quit nocere, Bonum si sectemur vere.

Christe, te sanctificemus; Conscientiam servemus Bonam sancto cum timore Et modesto semper more.

Semel ob nos es oblatus, Fili Dei, nobis datus, Carne ut mortificatos,

Menteque vivificatos, Nos offerres Patri Deo, Culpas delens coram eo.

Tu in cœlum es profectus, Omnis chorus est subjectus Tibi, Christe, angelorum Ordinumque supernorum.

Pios fac nos et prudentes, Caritatem retinentes, In orando vigilantes, Tuis donis radiantes.

Collatam nobis gratiam Aliis communicemus, Trahendo hos ad latriam, Ut te simul honoremus, Bonum ut dispensatorem Decet tuæ multiformis Gratiæ. Te Salvatorem Secter mente deiformis.

Pater, honorificeris In cunctis per Jesum Christum; Gloriosus adoreris, Qui creasti mundum istum.

Tuæ dum communicamus Passioni, gaudeamus, Christe, ut in gloria Lætemur perfectoria.

Propter te dum exprobramur, Nos felices arbitramur : Nam quod honoris, gloriæ Et virtutis est proprie Dei, super nos quiescit, Ejus fulgor insplendescit.

Qui secundum voluntatem Tuam, Deus, patiuntur, Tibi per fidelitatem Commendare se noscuntur.

Pavendum erit judicium. Si et justus vix salvetur,

Quale ergo supplicium Omnis pravus sortietur?

Prælatis, senioribus Fructuose da præesse, Ut cum sanctis majoribus Queant gloriosi esse.

Non sint quasi dominantes Clero, sed sint formam dantes Vitæ; lucrum non sectentur Turpe, gregi operentur.

Christe, fac adolescentes Senioribus parentes; Invicem humilitatem Omnes monstrent per ætatem.

Sub tua humiliemur Manu, ut hac exaltemur Die visitationis, Deus gloriationis.

Sobrios et timoratos Fac nos, Deus, et beatos; Dæmoni nos ambienti, Ad devorandum sævienti, Fac nos digne resistere, Fortes fide persistere.

Deus totius gratiæ, Qui nos vocasti varie Gloriam ad æternalem, Et ad fontem te vitalem, Nunc in Christo parum passos Per labores nunquam cassos, Tu nos firma, fac perfectos, Sapientes, fortes, rectos.

Tibi, beata Trinitas, etc.

Laus Dei ex secunda Petri Canonica.

CHRISTE, gemma speciosa, Felix est qui in te credit; Maxima et pretiosa Nobis Pater per te dedit,

Ut per hæc efficiamur Dei consortes naturæ, Nec mundanæ illabamur Fœditatem corrupturæ.

In fide administremus Jam virtutem, per quam stemus; In virtute scientiam, In hacque abstinentiam; Et in hac patientiam, In eaque clementiam; In hac proximi amorem, In quo Dei perardorem.

Bona conversatione Certa fiat, Jesu bone, Nostra ad te vocatio Atque prædestinatio.

Non indoctas assecuti Fabulas, sed te imbuti, Christe, tuam confitemur Veritatem, reveremur Et tuam præscientiam, Item omnipotentiam.

Nam honorem accepisti A Patre, necnon gloriam, Voce lapsa quam audisti Ab alto laudatoriam : Natus meus es dilectus, Beneplacens ac electus.

Non humana voluntate Prophetia est allata; Sed a tua pietate, Sancte Spiritus, est data.

Angelis non pepercisti, Mundo nec originali. Da timere, ut jussisti, Te timore filiali; Nec plebs peccet, ne reddatur Servus culpæ et prematur.

Bona scita da patrare : Melius nam ignorare Æquitatem, quam hanc scire Et non actu redimire.

Apud te sunt mille anni, Deus, tanquam una dies. Veteramur tanquam panni, In te solo nobis quies.

Qui non tardas repromissa, Ob nos patienter Agis, volens et amissa Nos delere pœnitenter.

Dies tua adveniet Ut fur, et tunc deperiet Cœlum, igneque solventur Elementa, et urentur Terra ejusque opera : Ad succurrendum propera.

Quum hæc cuncta sint solvenda, O Majestas metuenda, Quam nos sancte conversari Opus est ac præparari!

Gratia immaculatos Menteque inviolatos Fac nos, Deus, inveniri, Tua ope præmuniri.

Tuam longanimitatem Putemus felicitatem, Tibi semper sanctitate Ministremus timorate.

Per te nos custodiamus, Nec errore nos fallamus; Tua in cognitione, Christe, jugiter crescamus, Pura in affectione Te ferventer diligamus.

Tibi, beata Trinitas, etc.

Laus Dei ex prima Joannis Canonica.

VERBUM quod ab initio Fuit a te principio, Pater sancte, audierunt, Conspexerunt, tractaverunt Incarnatum Apostoli, Futurorum qui præscii.

Vitam nobis nuntiarunt Æternam ac prædicarunt Apud te, o Pater, entem Sempiterneque manentem, Ut sumamus lætitiam Plenam, claram notitiam.

Deus sancte, lux es pura, Tenebrarum quo mixtura Locum prorsus non sortitur. Felix mens quæ hac vestitur.

Dicens se societatem Tecum atque caritatem Possidere, tenebrose Ambulans seu vitiose, Is non facit veritatem, Sed incurrit falsitatem.

Si in luce incedimus, Sicut te lucem credimus, Ad beatam Trinitatem Habemus societatem, Et nos tuus sanguis mundat, Christe, bonisque fecundat.

Si abs culpa nos dicimus, Nosmetipsos decipimus; Nostras culpas confitentes, Indulgentiam sumentes Sumus, Pater, qui in cœlis Exstas justus ac fidelis.

Et peccantes, advocatum Te habemus Dei Natum Apud Patrem, peccatorum Propitiatorem horum.

Scimus quod te agnoscamus, Si mandata observamus. Nam se dicens te noscere, Mendosus est præpostere, Si non servat et mandata te, Deus noster, lata.

Verbum tuum qui custodit, Is perfectam caritatem Habet, Deus, nec quem odit, Pure amans veritatem.

Dicens se in te manere, Instar tui se habere Debet, Christe. O Salvator, Tui dignus sim sectator.

Amans fratres, conversatur In splendore et salvatur; Sed qui odit, offuscatur, Ruit, fallit, condemnatur, Nescitque quo gradiatur, Mentis luce nam privatur.

Da ne mundum diligamus, Sed quæ mundi contemnamus: Mundum quippe diligentes, Tuo amore sunt carentes.

Mundus transit per ætatem, Ejusque concupiscentia; Tuam agens voluntatem, Jugi gaudet manentia.

Tua, Deus, unctione Imple nos instructione, Ut ipsa nos erudiat, Deus, cunctis, et muniat.

Te negans Dei Filium, O Salvator humilium, Tuum negat Genitorem, Nec te habet salvatorem; Porro qui te confitetur, Patrem habet ac veretur.

Caritatem ostendisti Nobis magnam et dedisti, Deus Pater, ut vocemur Tui nati. Te sectemur.

Natos tuos nos credimus. Nondum patet quid erimus; Quum autem apparuerit Et lux tua claruerit, Similes tibi erimus: Nam te ut es videbimus.

Ad hoc, Christe, advenisti, Ut succurras mundo isti,

Dæmonis solvens opera. Ad salvandum nos propera.

Deus, qui est ex te natus, Non est peccans finaliter : te nam est defensatus ; Nec perit æternaliter, Quia tuum semen manet In hoc : quod meam mentem sanet.

Injustus, fratrem odiens, Ex dæmone est prodiens, Estque talis homicida : Hinc amemus mente fida.

In hoc scimus caritatem Tuam, Christe, pietatem : Sponte nam te tradidisti Ob nos, quos id docuisti, Ut ob fratres nos ponamus Vitam, causam dum spectamus.

Si cor nos non arguerit, Tute in te confidimus, Et precem quam effuderit, Exauditam suscipimus.

Non omni mox spiritui Credamus, intuitui Inhærentes, sed probemus An ex Deo sint : sic stemus.

In hoc, Pater, apparuit Amor tuus et claruit, Quod tuum Unigenitum Misisti nobis, editum Ex Maria, ut vivamus, Per hunc plene gaudeamus.

Caritatem demonstrasti, Quia prior nos amasti, Mittens tuum Filium Salvatorem fragilium. Te nos ita diligente, Proximos amemus mente.

In hoc scimus quod manemus In te atque te habemus,

Quia Spiritum dedisti Tuum nobis. Parce isti.

O Deus, tu es caritas, Nos autem nil quam vanitas ; Manensque in caritate, In te manet, o beate, Et in eo tu, Creator, Manes beatificator.

Non in caritate timor Est servilis, ut hic rimor ; Sed pudicus, filialis, Qui et trahit nos a malis.

Te amemus cum fervore : Nam et prior nos amasti, Qui beato tuo ore Seriose imperasti Ut hic amet omnem fratrem Qui te amat, Deum Patrem.

Se dicens te diligere, Si proximum sit odiens, Se sciat se decipere ; Neque ex te est prodiens.

Amans te qui genuisti, Diligit tuum Filium, Atque te qui processisti Ex utroque, Rex millium.

Jussa tua non gravida, Servanda mente avida : Omnis ex te natus, mundum Fide vincit infecundum.

Vincit mundum, qui formata Fide credit perornata Te Christum Dei Filium, Qui venisti ut lilium, Non per aquam, Deus, tantum, Sed per sanguinem persanctum.

Sanctus Spiritus testatur Quod tu, Christe, sis veritas. Per te mens erudiatur, O adoranda Deitas.

Tres in cœlo contestantur, Pater, Verbum et Spiritus; Et hi unum prædicantur In natura divinitus.

Fili Dei, qui non credit In te, Patrem facit falsum : Testimonio non cedit, Sed contemnit ut præfalsum, Quod Pater tibi præbuit, Quod acceptare debuit.

Pater, vitam præstitisti Nobis æternalem, veram : Hanc in Christo statuisti, In quem credentes, per meram Fidem vitam jam habemus Æternam, quam spe tenemus.

Ex te nos esse fidimus, Deus, qui nunc conspicimus Totum mundum in maligno Situm. Te fruamur digno.

Fili Dei, te venisse Scimus, sensumque dedisse Deum verum ut noscamus, Atque in te persistamus Ipsius vero Filio. Tibi mentem humilio, Qui es verus Deus, vita Et æterna, infinita.

Tibi, beata Trinitas, etc.