Laus Dei de numero et ordine

cœlestium corporum.

Tu post cœlum Beatorum, Deus sancte, Rex cunctorum, Posuisti crystallinum Cœlum, inter mota primum, Uniforme et transparens; Instar aquæ est apparens.

Nona sphæra id vocatur; Atque a te imperatur, Ab ortu in occidentem Omni die per moventem Circumvolvi celerrime, O Deus celeberrime.

Post hoc, cœlum est stellatum, te astris decoratum; Grandi id causalitate, Viribus, activitate In se atque sideribus Ornasti et operibus.

Post hoc, orbes planetarum Locas, rector tu stellarum, Et cuiquam das planetæ Suum orbem, formam metæ.

Loca item, potestates, Motus et causalitates Et influxus nosti horum, Quum creator sis eorum; Sed mortales ista latent Quoad plenum, partim patent.

Sic currendo protestantur Se servire, et profantur Se creata et non deos. In te flecte actus meos.

Motus hæc velocitate Tuam pandunt potestatem, Et quam tibi sit parate Parendum ob majestatem.

Quis solis pulchritudinem, Virtutem, claritatem,

Miramque causalitatem, Eminentem fulgitatem, Deus, satis admiretur, Et in his te speculetur ?

Quis motuum cœlestium Ex numero terrestrium Exprimat velocitatem, Tuam et penset potestatem ?

Hæc corpora cœlestia, Per quæ regis terrestria, Ut jubes, rapidissime Currunt, ordinatissime.

Motu ac influentia Et luce sunt agentia In his inferioribus. Nos imple tuis splendoribus.

Tuæ imago bonitatis Est sol iste visibilis, Instar tui cunctis gratis Lucem dans quæ sensibilis.

Hunc fecisti incessantis Fontem lucis emicantis, Tempora determinantem, Fructus terræ innovantem.

O Sol intelligentiæ, Splendorque sapientiæ, Mentes nostras illumina, His tua augens numina.

Tibi, beata Trinitas, etc.