Articulus 7
Et est plenior mentis instructio ad contemplandum itemque sectandum exinanitionem Unigeniti.
DISCITE a me quia mitis sum et humilis corde. O dulce verbum! sed miti, sed humili, sed et mititatis humilitatisque amatori. O fons sapientiæ, o lux mundi, o Unigenite Dei, qui utique in hoc natus es, et ad hoc venisti in mundum, ut testimonium perhiberes veritati, ut illuminares omnem hominem venientem in hunc mundum : cur non tuos discipulos, tuos electos, tuos amantissimos, Trinitatis arcana rimari, supermundanos cœlestium hierarchiarum ordines scrutari, rerumque naturam et item proprietatem investigare hortatus es? Cur, o amator hominum, præamande ac supersuavis Jesu, qui certissime maxima nobis bona faves, quod saluberrimum est consulis, quod optimum edoces, cur, dulcis ac supermelliflue dominator, a discendi hortatu exorsus, Discite (inquis) a me quia mitis sum et humilis corde?1
Porro ante diem festum Paschæ, sciens, bone Jesu, quoniam venit hora ut transires ex hoc mundo ad Patrem, instar benignissimi parentis ardentissimique amatoris, itemque sapientissimi consulis, ipsis tuis filiis, discipulis ac præelectis, singulare, saluberrimum finaleque dogma relinquens, jam nunc præinductum verbum, nedum sermone sed actu quoque commendasti. Nempe, dum Apostolorum pedes linteo præcinctus lavisses atque tersisses, demumque resedisses, eisdem contestatus es : Vos (inquiens) vocatis me Magister et Domine ; et bene dicitis : sum etenim. Si ergo ego lavi pedes vestros magister vester et Dominus, et vos debetis alter alterius pedes lavare. Cur hoc egisti, o Sapientia Dei, o virtus Patris, o Verbum veritasque paternæ mentis ? Non utique aliunde (ut reor), non ob aliud (ni fallor), nisi quoniam unica beatitudinis æternæ via ac janua humilitas exstat. Tu equidem, ut idem ipse fassus es, via, veritas vitaque consistis.2 Quid itaque est quod humilitatem eatenus commendasti, nisi quoniam illuc nequit nisi per sui exinanitionem homo ascendere, unde per elationem angelus ipse prolapsus est? Contrariis quippe curantur contraria, et ad oppositos terminos distinctis contrariisque viis ac motibus proficiscitur. Quumque ad ima a summis, a cœlis ad inferos per superbiam Satan deciderit, non utique nisi per sui exinanitionem ad supermundana contubernia, sidereasque et item angelicas mansiones ascendere quibit homo.3
Jam nunc, o præcara anima, si veraciter sapiens effici cupis, æternæ fias discipula Sapientiæ; si recte progredi gliscis, Christum viam sequere, non te Domino Salvatorique tuo præferas. Disce quia mitis est et humilis corde:4 quod si non didiceris, quidquid amplius agnoveris, quidquid studueris, nedum non proficiet, sed efferet atque damnabit. Enimvero, quo Christo conformior efficieris, eo divinior, eo nobilior eoque felicior fies. Quo autem vitæ ejus vehementius imitaris vestigia, eo illi intensius assimilaris. Quod si sanctissimum evangelicæ annuntiationis dogma revolveris, non aliud (ut opinor) tibi clarebit, quam quod ab exordio et usque in finem vita Jesu Christi, nedum humillima, sed et perfectæ quoque ac totius humilitatis exemplar exstiterit. Nascitur in stabulo, moritur in patibulo, in Ægyptum fugit, et parentibus se subjicit.5678 Denique, ubi caput reclinaret non habuit, et cum sceleratis reputatus est.9 Sed et in divinitatis suæ insignibus præclarisque miraculis, non suam sed Patris quærit gloriam;10 non se honorificat, sed salutem nostram efflagitat.
Footnotes
Chapter 8 of 34