Articulus 5
De moderamine in divinorum investigatione servando.
SICUT denique gustui corporis dulce est mel, sic gustui mentis dulcis est Dei agnitio. Sed sicut qui nimium comedit mel, non est ei bonum, sed evomit illud;12 sic qui perscrutator est majestatis, opprimetur a gloria. Idcirco, quemadmodum primo capitulo de Divinis nominibus Dionysius adstruit, et Damascenus primo libro inducit, non est audendum nec licitum, aliquid de superessentiali Divinitate asserere præter ea quæ nobis in sacris traduntur Eloquiis. Sed neque hæc ipsa debemus nimium velle discutere, profundare, scrutari. Verum, juxta Dionysii dogma, sursum respiciamus, quantum sapientia in Scripturis radians se ipsam immittit nosque ad divinos splendores deducit: ita ut sive docentes sive discentes, maneamus semper inter terminos veritatis ac nostræ possibilitatis sancte ac temperate constricti, sequentes leges hierarchicas, quæ exigunt unumquemque ad divina exerceri sine præsumptione et negligentia, secundum quod capax est et præstitutum est a Deo.
Itaque veneremur divinum secretum non scrutantibus et sanctis reverentiis mentis, honoremusque indicibilia Dei casto silentio, extendentes nos ad æternæ sapientiæ splendifluos radios nobis in sacra Scriptura fulgentes atque propositos; sicque affectualiter accendamur ad cognoscendas ac enuntiandas laudes divinas, quatenus secundum nostram capacitatem lumina intueamur divina cœlitus revelata, seu veritates divinas, sciamusque Deum laudare tanquam principium omnium luminum nobis divinitus apparentium, prout Colossenses hortatur Apostolus, dicens: Pax Christi exsultet semper in cordibus vestris, cantantes et psallentes in cordibus vestris Domino;3 omne quodcumque facitis in verbo aut opere, omnia in nomine Domini nostri Jesu Christi agite, gratias agentes Deo et Patri per ipsum.
Porro hanc humani intellectus imbecillem capacitatem sapientialiter esse pensandam, præsertim dum divina tractantur, Plato, quem Augustinus nobilem, Hieronymus doctum appellat, in primo Timæi pulchre ostendit, dum ait ad Socratem:
Mementote, tam me qui loquor quam vos qui auditis, homines esse, atque ita in rebus sublimibus mediocrem elocutionem, magni cujusdam esse onus laboris.
Footnotes
Chapter 7 of 64