Articulus 34
De caritatis eleemosyna pro vivis.
DISCIPULUS. — Gratias tibi, Domine piissime, quia copiosam materiam mihi ministrasti de modo tribuendi caritatis eleemosynam. Largire, precor, Domine dulcissime, etiam caritatis tribuendi eleemosynam formam tibi placitam. In nomine etenim tuo tentare volo orando id quod tu dare dignatus fueris inspirando.
Per sacrosanctam itaque, Domine, tuam passionem, per dignissimæ Genitricis tuæ intercessionem, per sanctorum angelicorum spirituum tuorum ministrationem, per beatorum Patriarcharum et Prophetarum merita, per gloriosorum Apostolorum caritatem, per sanctorum martyrum constantiam, per illustrium confessorum devotionem, et per sanctarum virginum ac continentium puritatem, obsecro, Domine clementissime, non prævaleant nostra peccata contra infinitam tuam bonitatem; sed potius attende, misericordissime Domine, omnium horum Sanctorum tuorum præclara merita, cunctorumque tuorum justorum et electorum pia vota, et oblivisci digneris clementer offensiones nostras.
Memento quod sumus tui, licet caduci plasmatis. Ne des honorem nominis tui, precamur, alteri; et ne intres in judicium cum servis tuis, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens.1 Tu enim fictor noster es, nos vero opus manuum tuarum.2 Tu noster es redemptor, nos pretium sanguinis tui. Pater noster nihilo minus tu quoque es, nos autem tui filii, licet, heu!3 prodigi et nimis indigni. Etiamsi nos occideris, adhuc tamen in te sperabimus. Scimus namque quoniam etiam quum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.
Eia ergo, bone Pater, pie Redemptor, omnipotens Creator noster, rogo intimius quo possum, respice Ordinem nostrum, dirigendo ipsum, tam in capite quam in membris, in prælatisque et subditis, feliciter in tui nominis laudem, aliorum ædificationem et totius Ecclesiæ tuæ sanctæ decorem usque in finem. Similiter commendo tuæ gratiæ omnes religiones totius Christianitatis, virorum et mulierum. Præserva, pie Domine, eas a ruina; multiplica tua in eis dona, ad totius Ecclesiæ tuæ sanctæ consolationem. Potissimum tamen oro, bone Domine, intuere paterne sanctam Romanam Ecclesiam, fidei utique nostræ magistram, necnon Dominum nostrum apostolicum, tuum vicarium, cui regimen ejus committi voluisti, una cum dominis cardinalibus, patriarchis, archiepiscopis, episcopis, specialiter tamen cum nostro ordinario, necnon cum abbatibus, prioribus, et ceteris Ecclesiarum prælatis: ut Spiritus tui virtute cuncta fiant rite, digne et laudabiliter, in pacis tranquillitate, ad tui nominis gloriam populique credentium felicem augmentationem. Præcipue tamen peto, Domine, ut Ecclesiam tuam sanctam, quam tuam vocare sponsam voluisti, ab hæresum veneno et schismatum contagio cunctisque erroribus semper præservare digneris illibatam, contra infidelium et tyrannorum rabiem dextra potentiæ tuæ ipsam quoque misericorditer protegendo. Da etiam, misericors Deus, presbyteris, diaconis, subdiaconis, clericis, monachis, monialibus, et ceteris personis ecclesiasticis, ministris tuis ac tibi devotis, gratiæ tuæ abundantiam, qua dotati valeant singuli servitutis suæ debitum tibi reddere quotidie obsequium, non solum sine offensione, sed etiam pro totius mundi salute christianæque plebis conservatione.
Respice etiam oculis tuæ pietatis, quæso, omnipotens Deus, Romanum imperium, aliaque regna et dominia terrarum, una cum nostro Imperatore, ceterisque regibus, principibus et terræ dominis christianis, necnon cum suis comitibus, commilitonibus et clientibus temporali gladio utentibus, atque cum eorum subditis: ut dextræ tuæ potentia roborati, paganorum et aliorum infidelium superbiam, ceterorumque inquietorum temeritatem, potestate sibi credita humiliare et compescere noverint et possint ita viriliter et utiliter, ut omnibus in Ecclesia tua et in populo christiano pacatis, tibi auctori pacis dignas universi mereamur gratiarum reddere actiones. Tribuere etiam digneris, bone Domine, cunctis rectoribus et officialibus civitatum, villarum, oppidorum et locorum quorumcumque in terris Christianorum, prudentiam et justitiam ad regendum digne alios, subditis vero obedientiam et fidelitatem ad conversandum pacifice inter se et ad majores, quatenus in omnibus ubique laus tua perficiatur.
Sint etiam tuæ pietati, precor, Domine, specialiter commissi omnes mei consanguinei, benefactores, amici, et pro quibus in specie obligor. Fac eos, opto, dulcissime Domine, experiri ex mera tua gratia, quod religiosorum familiaritas eis fuerit utilis atque consolatoria. Sed et inimicos meos et æmulos, adversarios et persecutores, si qui sint, Domine, dilectioni tuæ, qua cuncta diligis et nihil odisti eorum quæ fecisti, commendo.4 Da nobis pariter, hoc est et ipsis et mihi, veram caritatem, qua tibi placere possimus perpetuo.
Peto etiam, indulgentissime Domine, ut spiritum dones consilii sanioris omnibus errantibus, falsis Christianis, perversis et obduratis, excommunicatis et interdictis, necnon perfidis Judæis et cæcis paganis, ad cognoscendum tuam bonitatem suamque stultitiam, ne propter suam obstinationem incurrant finaliter perpetuam damnationem. Et quoniam, prout nosti, Domine, temporali indigemus hic consolatione, igitur, ut valeamus tibi servire alacriter, concede nobis propitius terrarum pacem, aeris temperiem, fructuum ubertatem et corporum sanitatem cum aliis necessariis, refrenando hostium rabiem, tempestates comprimendo, fulgura, tonitrua, grandines et pruinas mitigando, famem et corruptionem aeris et fluminum repellendo, pestilentiam et omnem languorem auferendo.
Valde etiam cordialiter deposco, Domine misericordissime, quia tibi cura est de omnibus, et quoniam tu es miserorum consolatio vera, sis consolator, adjutor et protector universis et singulis, tribulatis, tentatis, captivis, tristibus et afflictis, necnon viduis, orphanis, pupillis, mulieribusque prægnantibus et in partu laborantibus, atque cunctis infirmantibus, navigantibus et peregrinantibus, ac ceteris miserabilibus personis in quacumque angustia constitutis, ita ut in adversitatibus suis non deficiant, sed humiliter consolationem a te exspectent, atque tandem eam optate percipere ex tua clementia mereantur, ne forte cogantur (quod absit, Domine) impie agere ex desperatione, aut nomen tuum sanctum blasphemare præ mentis inopia, in propriam perditionem, inimicorum suorum gaudium et christiani nominis confusionem.5
DOMINUS. — Si ita sæpius orares ex corde, promitto tibi, quod non remaneres absque remuneratione tam pro te quam pro aliis.
Footnotes
Chapter 35 of 52