Articulus 23

Commendatio virginei maternique ventris gloriosæ Puellæ divinæque Virginis.

QUIS mensus est pugillo aquas, et cœlos palmo ponderavit? Quis appendit tribus digitis molem terræ, et libravit in pondere montes, et colles in statera? Ad insinuandam æternæ summæque Divinitatis incomparabilem excellentiam, incircumscriptam altitudinem, penitusque omnipotentem potestatem, a beato præinducta introducta sunt Vate verba. Sed en, o deiformis Maria, qui cuncta hæc cœlorum, vasta terrarum mariumque profunda fundavit, a cujus insuper conspectu cœli quoque columnæ et item orbis fundamenta contremiscunt (quippe qui respicit terram, et facit eam tremere;¹² qui tangit montes, et fumigant), in gloriosissimo mundissimoque tuo utero mensus est, circumscriptus est, conclusus est, non utique in propria, sed in assumpta natura. Quo, o Maria, ejus majestatis exinanitio profundior, eo utique (ni fallor) tua facta est exaltatio major.

Salve, purissimæ Virginis venter sacrate, cœlestis sponsi thalamus, Dei Patris cubiculum, Filii ejus templum, Spiritus Sancti sacrarium, Divinitatis reclinatorium, universorum salutis tabernaculum, hortus deliciarum, paradisus gaudiorum, divinorum sacramentum mirabilium. Ex te nempe mundo lux orta est, ex te hominum salus nata;³ ex te mundus proprium intra se creatorem conclusit, liberatoremque suscepit; ex te Fons est universæ egressus lætitiæ; ex te incessabilis gloriæ materiam æternæque felicitatis lætitiam nos sortitos lætamur. Uterum itaque tuum, tanquam præelectum sacrarium Deique templum, omne amet venereturque sæculum, unde rivus omnia rigans atque vivificans, et omnia speciosissimus flos decorans et item reformans, egredi ac nasci dignatus est.