Articulus 28
Quemadmodum virgineum sacræ Matris uterum Christus Dominus inhabitaverit.
VOX dilecti mei pulsantis: Aperi mihi, soror mea, amica mea, columba mea, immaculata mea, quia caput meum ple- num est rore, et cincinni mei guttis noctium.1 Nempe exsultavit ille ut gigas ad currendam viam, sed donec ista consentiat, neque ingreditur neque descendit. Per occultissimam itaque inspirationem, dum Virginem affatur Archangelus, invitat eam, ipsius decorem concupiscens, Dei Unigenitus; atque ut sibi aperiat per fidem, itemque consensum inclinet, infundit. Porro ipsa, quid in se Dominus Deus loquatur advertens: Ecce (inquit) ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum.2 Et en mox virtus Altissimi ex purissimis sacræ Puellæ sanguinibus Unigenito corpus parat, et in eodem instanti perfectissime organizat, beatissimam eidem animam infundit, ac simul sub hoc ipso instanti utrumque Verbo univit, et eam tanquam unam, veram, specificam naturam Filius assumpsit: ideoque quidquid ad naturalem animæ perfectionem pertinet, huic superfelici animæ concreatum est, et amplius, quoniam ab exordio creationis suæ, Divinitatis per speciem contemplatrix extitit, cunctaque gratiarum ac sacramentorum mysteria excellentissime agnovit.
Hic est vir, o Domina Maria, quem in utero sancto circumdedisti. Annon æquum est hunc virum appellari, in quo omnium virtutum plenitudo, sapientia quoque et scientia perfecte consistebant? O felicem Genitricem, quæ prolem hanc portare meruisti! O præclarum uterum, in quo nobile illud pignus requievit! O dives Maria, quæ incomparabile illud et item pretiosissimum sæculi pretium, et cujus dignitati mundus totus comparari nequit, intra te clausum bajulasti; in cujus castis visceribus cœlestis sponsus infantulus effectus, alebatur et crevit, atque ad nascendi aptam quantitatem pervenit!
Quomodo, o admiranda et ineffabilis Maria, novem illis mensibus mentem tuam Deus fovisse illuminando, inflammando, in se transformando, credendus est, cujus tu sic in te carnem alebas? Certissime, Incomprehensibilis tunc in te incomprehensibiliter prorsus agebat. Enimvero, qui in sinu Patris summique Genitoris corde incommutabiliter perseverat, qui paternæ mentis intelligibilis est dictio, plena imago, perfectus splendor et unica proles, in medio uteri tui, tuus quoque filius factus, requievit.34567
Quam insuper vehementem dulcedinis odorem, quantamque clementiam, et item caritatis affectionem quam ingentem, ex tam diuturna Dei in te mansione viscera tua sortita censenda sunt, o benedicta Maria! Nempe, si in manu quispiam odoriferum aliquid retentans, suavitatem hinc contrahit, atque abjecto illo, dulcedinis adhuc reliquias servat: quanto magis, o Regina cœlestis, amantissima ac præelecta et unica Dei, te ex tanta ejus in te habitatione qui universæ consistit dulcedinis fontana origo, cui proprium est misereri, et qui naturaliter bonus essentialiterque caritas exstat, contraxisse odoris fragrantiam, pietatis exuberantiam caritatisque supereffluentiam, credere par est rectumque? Optime (fateor) tibi, o Maria, competit quod scriptum est: Quum esset rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum; et denuo: Sicut cinnamomum et balsamum aromatizans odorem dedi. Porro, si odorem suavitatis holocausti sanctimoniæ odoratus est Dominus, quomodo non utique mundissimæ quoque tuæ carnis, ut de spiritu paulisper sileam, castitatis fragrantissimum odorem odoratus putabitur? Odoratus est utique, delectatus et affectatus. Et en cujus fortitudo est sicut rhinocerotis, a castissima Virgine capitur, atque (ut sic dixerim) attrahitur, et velut victus comprehenditur. Denique, sic Mariæ caritas Deum in hanc mundi vallem traxit, sicque eum affecit, ut non incongrue ipsi sponsus cœlestis profari voluerit: Vulnerasti cor meum, soror mea, sponsa; et denuo: Averte oculos tuos a me, quoniam ipsi me avolare fecerunt.
Quæ erat, o beatissima Maria, vicissim ubertimque interior tibi jucunditas, dum Christi corpus sacerrimum intra te crescere sensisti, moveri atque nutriri; dum
A Fontem lætitiæ, Regem gloriæ Angelumque pacis, in ipso tuo dulcissimo ac mundissimo utero, ventris tui pignus, fructum filiumque gerebas? Lætificabat (ni fallor) fluminis impetus aulam, domicilium et item thalamum Regis sponsique.8
Footnotes
Chapter 29 of 110