Articulus 26
Oratio secunda de eodem.
O Trinitas superbenedicta, propter omnem bonitatem, caritatem et misericordiam tuam super genus humanum, propter æternum, sapientissimum et supergratiosissimum consilium tuum super modo et exsistentia redemptionis nostræ, illumina animas nostras ad considerandum salubriter quam amorose ac pie egisti nobiscum, et juxta altitudinem fidei nostræ fac nos tibi proportionaliter in alta virtutum perfectione servire. Juxta profunditatem sapientiæ christianæ fac nos coram te in sapientia instar solis stabiliter permanere, nec instar lunæ sinas nos variari, passionum motibus agitari, vitiis subdi.1 Erubescamus in præsentia lucis tuæ immensæ, in conspectu sapientiæ tuæ æternæ et coram supersanctissimo vultu gloriæ tuæ viliter conversari, turpia cogitare, illicita affectare. Absit ut amplius veneremur præsentiam hominum quam divinam. Imo, sicut Unigenitus Patris visitavit et fecit redemptionem plebis suæ, ut sine inordinato timore, de manu inimicorum nostrorum liberati, serviamus tibi in sanctitate et justitia indesinenter usque in finem;2 sic a jugo diaboli, a vilissima servitute peccati, ab omni injustitia excutiamus semper cor nostrum, et tibi sinceriter adhæreamus, cum metu et reverentia obsequiamur.3
O Trinitas supergloriosa, quæ nos ad tui ipsius supernaturalem beatificam fruitionem et claram per speciem deliciosissimam visionem creasti, atque ad hanc nobilissimam sacramentalem refectionem, futuræ illius refectionis figuram, invitas, quam detestanda ac deploranda est negligentia, imo insipientia et malitia nostra, quod tam ineffabiliter magna, pretiosa divinaque dona negligimus, nec inardescimus videre bona Domini in terra viventium, nec ad Regem gloriæ in suo incircumscriptibili penitusque immenso contemplandum decore suspiramus et festinamus!4 O si pauper famelicus ad prandium delicatum divitis ab ipsomet divite vocaretur, qualiter pro posse suo se ornaret ac ire acceleraret!5 Et ego pauperrimus, cæcus et nudus, malis, infirmitatibus plenus, ad mensam tuam, o Christe, ad tuam medicinalissimam refectionem non inardesco, non me adorno, non toto affectu cum omni humilitate ac veneratione occurro.6
Tu, Salvator, stas ad ostium mentis meæ et pulsas, divinis angelicisque instinctibus excitas, moves, hortaris ut tibi aperiam, ut omne tui gratiosi introitus obstaculum vitem, ab omni peccato, etiam veniali, quasi a facie colubri et draconis mox fugiendo, atque ad te assidue adspirando, te ferventer invocando:78 sicque ingrediaris cubiculum mentis meæ et cœnes mecum, meo profectui congaudendo, meis exercitiis virtuosis exercitationibusque internis te ipsum quasi pascendo, imo me ipsum in te transferendo ac convertendo, hoc est me spiritualiter manducando et tibi incorporando, quia deliciæ tuæ sunt esse cum filiis hominum ita agentibus;9 sic quoque et ego cœnem tecum, cœlestia illa fercula prægustando, imo te ipsum per præcordialem amoris masticationem edendo.10 Porro ego infelix et insensatus, ad aperiendum tanto Domino, tam altissimo hospiti, sum tardus et negligens; ad convescendum tibi sum frigidus. Inimico nequissimo, qui ad nos tibi semper placentes omnique die placentiores, per Christum et omne meritum ejus. Amen. ostium cordis suggestionibus, susurris et tentationibus suis nefariis pulsat, audientiam præbeo, vanas et frivolas cogitationes, desideria prava, vanitates atque insanias falsas insipientissime admittendo; cum his idolis fornicatur anima mea, et relicto Sponso cœlesti, a dæmone constupratur, cui per consensus illicitos diversaque vitia admiscetur, et sic vilis ac stolidus ego, invitatus enutriri in croceis, amplector hæc stercora.11
Miserere mei, Domine, Fili David, et me illumina ut videam, ut protinus resipiscam, ut exclusa omni admixtione immunda, tibi totius munditiæ fonti et amatori cum ingenti cura ferventer inavertibiliterque adhæream, ex tuis sacramentis, quasi ex vivis et purissimis fontibus, aquas sapientiæ salutaris, gratiarum fluenta, exuberantiam opulentiæ spiritualis assidue hauriam.12
O alme Paraclete, consolator dulcissime, liberalissime Spiritus Sancte, ob tuam immensam benignitatem et munificentiam, qui essentialiter caritas es, amor, nexus et osculum Patris et Filii, me inanem, vilem, pauperrimum, peccatorem indignissimum misericordissime visita, purga, dita, doce, unge, succende, indesinenterque posside ac guberna; ad condignam mysteriorum Christi celebrationem et sacram communionem me quotidie apta, dispone, dignifica.
O superdignissima Trinitas, ob tuam communicationem et emanationem æternam ad intra, effunde atque communica dona tua ad extra misericordissime et paterne; ob tuam mutuam intuitionem superclarissimam ac infinite jucundam, fac nos jam te sinceriter contemplari cum fide rationibus credendorum ac purificatæ mentis intelligentia et sapientiæ dono perornata; ob tuam dilectionem mutuam, superardentissimam et immensam, fac nos sine interpolatione te cum fervore amantes, et in tua dilectione quotidie ardentiores; ob tuam mutuam complacentiam, fac
Footnotes
Chapter 27 of 35