Propositio 93

Omne creatum, in quantum procedens a Deo in ratione triplicis causæ, sortitur unitatem, veritatem ac bonitatem.

Quod est, quia in quantum emanat a Deo accepto in ratione causæ efficientis, habet unitatem, qua indivisum est a se ac divisum ab aliis, habens proprium esse, prout est terminus productionis realis, puta creationis a Deo immediate aut mediate. Porro, prout fluxit a Deo sub ratione causæ formalis seu exemplaris, sortitum est veritatem, qua suo increato exemplari (ut patuit) conformatur, conformatione qualiscumque imitationis, non similitudinis naturalis. Postremo, secundum quod processit a Deo in ratione causæ finalis, adeptum est et participavit bonitatem, et ordinatur ad summum bonum ac ultimum finem.¹ Sic quoque factum est in pondere, id est in inclinatione ad congruum finem; sed ut factum est a Creatore per modum causæ efficientis, constitutum est in mensura, id est in determinato gradu ac or-dine suæ speciei ac generis; atque ut prodiit a Creatore in genere causæ exemplaris, factum est in numero essentialium partium quibus constat, seu actus et potentiæ, aut quod est et quo est: prout hæc in editione de Fonte lucis et semitis vitæ, et in opusculo de Venustate mundi ac pulchritudine Dei, diffusius sunt expressa.

DE VIRTUTIBUS