Propositio 113

Incarnatio Verbi æterni, majestati et puritati, incommutabilitati et excellentiæ suæ deitatis in nullo est derogans, sed caritati ejus, bonitati ac pietati summe et ineffabiliter decens et congruens.

Quod est, quoniam incarnatio, id est humanatio, unigeniti Verbi ac Filii Dei, facta est et completa in instanti, totius superbeatissimæ Trinitatis omnipotente virtute et supernaturalissima operatione, absque omni commixtione et fœdatione, et sine omni mutatione, minoratione ac coarctatione naturæ divinæ et increatæ personæ, per elevationem et assumptionem naturæ humanæ in Deum, hoc est ad æterni Verbi personam, et per suppositationem naturæ assumptæ in esse personali et hypostatico Verbi æterni, sic quod in eodem esse hypostatico, increato, superplenissimo et immenso, in quo persona Filii Dei æternaliter est subsistens, natura humana ab illo assumpta, a primo incarnationis instanti actualiter est consistens, vere supposita, sustentata et constabilita in illo: non ut ipsa natura assumpta exsistat suppositum, sed cum natura divina et assumente eam persona suppositum unum constituens; non quod natura assumpta personalitati Verbi quidquam perfectionis adjecerit, sed quia persona illa increata ac adoranda, quæ æternaliter subsistebat in sola natura divina, ab incarnationis primordio fuit subsistens etiam in assumpta natura humana, nihil novi ab illa recipiens, sed suam personalitatem subsistentiamque illi communicans tunc et taliter, quando et qualiter ab æterno facere id invariabiliter disposuit ac decrevit.

Præterea, quum caritas sit vis unitiva, transformativa, imo et identificativa diligentis cum dilecto; bonitatis quoque proprietas sit se diffundere, communicare, largiri; pietatis item proprietas sit compati, misereri, succurrere: constat quod

Unigenito Dei, qui essentialiter caritas est, et caritas utique infinita, ac bonitas pura pietasque immensa, excellentissime congruebat se suæ rationali creaturæ tam intime ac proxime inseparabiliterque unire, et se ei tam exuberantissime communicare, atque tam benignissime ac munificentissime eidem auxiliari, parcere, mederi, ac de vera providere salute. Et hæc fuit divinæ majestatis dignatio summa, miseratio plena, communicatio liberalissima: cujus majestatis quo major est eminentia, eo et major est dignatio benignitasque ipsius.