Propositio 115

Non nisi venustissimam, pulcherrimam et decoratissimam humanitatem decuit a Verbo æterno assumi.

Quod est, quoniam inter uniendos decet esse proportionem: unde nec anima infunditur corpori nisi organizato et convenienter disposito; nec anima a corpore separata perducitur ad beatificam visionem, nisi perfecte ab omni macula culpæ ac reatu purgata et libera. Quumque uniri increatæ personæ, non solum ad intuendum ac perfruendum, imo etiam ad subsistendum simul cum ea in eodem esse personali, sit prorsus incomparabilis, præclarissima ac vicinissima unio creaturæ cum Creatore, evidens est quod ad eam exigatur incomparabiliter excellens puritas, decor, sanctitas, perfectio creaturæ taliter assumendæ nuncque assumptæ a Deo: non quod unio Verbi æterni cum humanitate ab ipso assumpta, non sit immediate facta in ipsa natura, et inter personam assumentem et naturam assumptam; sed quod in præconceptione mentis divinæ decretum sit et decentissimum judicatum, ut non assumeretur natura nuda et indecorata, sed cunctis charismatibus gratiæ donisque gloriæ præexcellentissime ac incomparabiliter perornata, pulchrior et radiantissima facta, usque ad omnem suæ capacitatis repletionem, salvo statu viationis in carne mortali, puta quantum ad superiores animæ vires per respectum ad increatum objectum. Et ita Christi humanitas, quantum ad animam sic ornatam, ineffabiliter fuit splendidior, sanctior, nobilior omni mente angelica, imo seraphica et suprema, sic quod nullatenus indecens exstitit naturam hanc tam supernaturalissime venustatam et nobilitatam, hypostatice uniri Verbo æterno.