Propositio 130

Incarnatio potissime decuit Unigenitum Dei, non Patrem nec Spiritum Sanctum.

Quod est, quoniam incarnatus est Deus, ut sit inter Deum et homines mediator. Quumque ab æterno fuerit persona media in divinis, sibi specialiter congruebat ratio, opus, proprietas mediatoris. Rursus, tam angelus quam homo immoderate optando similitudinem Dei, unigenito Patris Filio specialiter derogavit, quum Filio approprietur aut propria sit similitudo cum Patre. Hinc Pater quasi zelans pro Filio, damnavit utrumque: quod cernens Filius, zelans et ipse pro Patris recuperando honore instaurandoque damno, assumpsit formam servi, ut lapsum hominem repararet, atque angelicam recuperaret ruinam. Præterea, ei qui ab æterno exstitit Filius Dei Patris, magis competebant nomen et ratio filii Virginis Matris, ne in superbenedicta Trinitate essent filii duo. Insuper, homo quum sit rationalis et intellectualis naturæ, Unigenitus Dei, qui est Sapientia Patris et verbum intellectus paterni, cum homine specialem quamdam convenientiam habet.