Articulus 43

EJUSDEM EX IISDEM AMATORIIS HYMNIS. DUOS PRÆDICTOS AMORES AD UNUM PRIMUM REFERRI.

AGE nunc et has iterum in unum congregantes, id est duas « has » species amoris denuo colligendo et declarando « in unum » seu pariter, dicamus quia una quædam est simplex virtus, id est, « una » species istorum amorum « est » vis « simplex » naturalis, se ipsam movens, id est, ex propria natura inclinans ac tendens, ad unitivam quamdam temperantiam, id est proportionatam moderantiam, connexionem seu coordinationem, ex optimo usque exsistentium novissimum, id est a summo ordinis universi seu prima intelligentia, usque ad infimum entium; vel,

« ex optimo », id est effective a summo bono per totum ordinem rerum; et ab illo iterum consequenter per omnia usque optimum, id est, ab infimo rursus omnia movens et reducens usque ad summum bonum, procedendo et ascendendo per media. Aut certe virtus hæc simplex et unitiva, ac universorum temperativa ac reductiva, est virtus divina, simplicissima, increata, quæ efficienter, fontaliter et principaliter facit hæc. De qua subditur : ex se ipsa et per se ipsam et ad se ipsam se ipsam revolvens, id est, propria potestate secundum sapientiam et dispositionem suam fontanam convertens « se ad se », jugiter redeundo ad se per contemplationem, non tanquam ad finem, et in se ipsam semper eodem modo revoluta, id est invariabiliter ac uniformiter ad se conversa. Unde Proclus disseruit : Omne αὐθυπόστατον ad se ipsum conversivum est; et iterum : Omne ad se ipsum conversivum, est αὐθυπόστατον.