Caput VI. Quam sit inane mysteriorum profunda rimari, sine magisterio Spiritus sancti.

Sed sapientibus introductis, adhuc rex addit, et dicit: Et somnium narravi in conspectu eorum, et solutionem ejus non indicaverunt mihi (Dan. IV). Quid, quaeso, est somnia nostra in conspectu sapientum nostrorum narrare, nisi post contemplationem contemplationis nostrae spectacula ad memoriam revocare, sagaci meditatione retractare, studiosis cogitationibus discutere, et ex earum rerum collatione quas novimus quaestionum nostrarum nodos dissolvere, et juxta assuetum perscrutationum nostrarum modum spiritualium rerum investigationem velle formare? Nonne in conspectu sapientum nostrorum somnia nostra narramus et solutionem quaerimus, quando ea quae de humanis scimus, et ea quae de divinis scire cupimus, mutua collatione conferimus, quando juxta doctum traditarum disciplinarum modum et ordinem divinorum mysteriorum, vel judiciorum perplexa discutere et penetrare praesumimus? Sed quidquid in divinis secretis de humana industria praesumitur, frustra attentatur, et quandiu in hunc modum quaeritur, in vanum laboratur. Juxta quod de hoc somnio legitur, et solutionem ejus non indicaverunt mihi. Somniorum sane divinitus ostensorum solutionem sapientes nostri minime inveniunt, quia scientiarum nostrarum disciplinae, vel quaelibet traditiones humanae, ad divinorum secretorum discussionem et investigationem sufficere non possunt. Quis enim altitudinem illam consilii divini de suo sensu rimari praesumat, cum Domini prophetam clamantem et reclamantem audiat: Quis cognovit sensum Domini, aut quis consiliarius ejus fuit? (Isai. XL). Quis profunditatem illam mysteriorum, et Scripturarum divinarum de sua penetrare sagacitate confidat, cum Petrum apostolum legat, quomodo pariter omnes ab ejusmodi praesumptione compescat? Hoc, inquit, primum intelligentes, quia prophetia Scripturae propria interpretatione non fit (II Petr. I). Absque dubio nunquam proprie Scripturarum sacrarum interpretatio fit, sine ejus magisterio, qui eas inspiravit.