Caput VI. Quomodo rationes sub Judaeorum nomine positae videntur sibi contrariae.

RICH. Multis itaque praemissis, adjungit, et dicit: In diebus infantiae filii virginis, vel juvenculae, duo reges a quorum facie Judas trepidabat, alter ab Assyriis interfectus, alter ab Osee filio Elam trucidatus occubuerunt. Ecce signum praecessit, secuta est res. Item alio loco: Apertissime, inquit, loquitur sacra Scriptura Dominum qui mentiri non potest dicere, quod antequam puer quem prophetissa peperit Isaiae sciat patrem suum et matrem vocare, Damascus et Samaria ab Assyriis destruenda sit. Hic intendite, juxta priorem sententiam ante mortem Phacee Emmanuel natus fuit. Nam, re subsequente, ut dictum est, signum praecessit. Juxta posteriorem sententiam nono anno post mortem Phacee, filius Isaiae, necdum adhuc scivit patrem et matrem vocare. Nam regi Phacee, rex Osce successit, cujus nono regni anno Samaria ab Assyriis destructa fuit. Alius itaque erit filius Isaiae qui sub tempore destructionis Samariae nescivit patrem et matrem vocare, et alius Emmanuel quem juxta priorem sententiam constat tunc temporis novem vel amplius annorum fuisse. Item alio loco in longe sequentibus magister tuus dicit: Hoc etiam partem signi putant, quod in infantia positus, quae nihil eorum quae apponuntur rejicere solet immundis tanquam sordibus refutatis, mundos tantum cibos, quae synecdochice in butyro et melle accipiuntur, in cibum sumpturus sit. Si haec ergo pars signi fuit, et rem signum praecessit, demus ut vel unum annum habuerit, quando hanc discernendi cibos scientiam in signum futurae liberationis accepit. Juxta hoc utique decimo aetatis ejus anno, Samaria eversa fuit. Si ergo eumdem dicunt Emmanuel quem filium Isaiae, quomodo unus idemque erit tam sciolus, ut in primo aetatis suae anno sciat munda ab immundis secernere, tam fatuus, ut in decimo aetatis suae anno nesciat patrem et matrem vocare? Audi et illud. Certe regi Achaz Ezechias in regnum successit, cujus sexto regni anno Samaria destructa fuit. Unde ergo monstrabunt quod eum puerum viderit, qui sexto post mortem ipsius anno patrem et matrem vocare non norit? Quomodo ergo juxta argumentationis suae rationem, alicujus rei signum regi esse poterat puer quem nunquam viderat, nunquam visurus erat? Animadvertis ex his, ut arbitror, quam anxium, quam anceps certamen sit, quod magister tuus subire non praesumpsit. HUGO. Videte ne forte erretis si cum haec aliter quam per ironiam dixisse putatis. RICH. Versute satis defendis magistrum tuum, sed eo ipso agis dum nescis contra temetipsum. Nam ubi est illud ingeniolum tuum, nec muscae quidem viribus praeferendum, si te adeo irretire potuit quod ille quasi per ironiam texuit? HUGO. Jam, ut mihi videor, videre creditis vos magni aliquid effecisse in eo quod potuistis illa quae magister meus sub ironia vel ego argumentandi gratia proposuimus, vix aliquando cum summo labore dissolvere. RICH. Bene, quod prius pertinaciter defendebas, modo ironiam vocas. Quo teneam nodo mutantem protea vultus? Sed cum te in arcto positum conspicis, non est multum mirandum si tergiversatione qua potes evadendi exitum quaeris. HUGO. Non nos oportet sermone detinere diem: nam multa sunt adhuc in his quae animum pulsant ad quaestionem. RICH. Antequam ad alia discutienda transeamus, fateri te volumus an adhuc veraciter constet apud te dictum Emmanuel non esse filium Isaiae, nec ipsum in signum tollendi timoris gratia datum fuisse. HUGO. Judaeus sit, Christianus sit, insani capitis se esse ostendit, qui super his ulterius haesitaverit. RICH. Quaere ergo consequenter quod vis. Nam ad singula discutienda quae proposueris, in quantum Dominus dederit, paratum habebis. Videtur siquidem propheta in his quae inter manus habemus, quaedam fidei nostrae quasi fundamenta jecisse, et idcirco operosum erit singula quaeque quaestione digna, cum summa diligentia pertractare. HUGO. Placet satis quod dicitis.