Caput XXV. Quomodo Deus beatam Virginem mirificaverit, quae talem fructum facere meruit.

RICH. Intellexistis ex praedictis, ut arbitror, quomodo Deus mirificavit ancillam suam, quomodo de tali partu glorificavit beatam Virginem Mariam, ita ut veraciter possit gloriari et libere confiteri, quoniam ex hoc beatam me dicent omnes generationes (Luc. I). Audistis quomodo Deus magnificavit partum ipsius, ut esset et diceretur Emmanuel, id est nobiscum Deus, et idem ipse esset Dei Unigenitus, et suus. Vere et incomparabiliter mirificavit matrem, vere et incomprehensibiliter magnificavit et prolem. Pensa, si potes, quae vel quanta sit ista mirificentia, virginem concipere, virginem parere, et post partum virginem permanere. Aestima, si vales, quae vel qualis sit ista magnificentia, partum virginis ab hora conceptionis suae omnem plenitudinem accipere, et in humanitatis veritate plenitudinem Divinitatis obtinere. Singularis gloria, specialis et gratia beatae Virginis Mariae, quae cum virginitatis honore genuit, et peperit filium nec qualemcunque, sed Deum. Merito dictum, merito dicendum: Benedicta tu in mulieribus . . . et benedictus fructus ventris tui (ibid.). Quis crederet, quis credere potuisset quod talem fructum propheta de Dei dono promitteret, cum diceret: Dominus dabit benignitatem, et terra nostra dabit fructum suum (Psal. LXXXIV)? cum scriptum sit, quia: Omnis homo mendax (Psal. CXV), quam magnificum esset genuisse hominem veracem, quale, quaeso, ergo, vel quantum erit genuisse ipsam Veritatem? Veritas, inquit, de terra orta est (Psal. LXXXIV). Ad veritatis itaque ortum terra dedit fructum suum. O qualis fructus, fructus magnificus, fructus gloriosus, fructus desiderabilis, fructus sublimis! Ni fallor, recolis quod in propheta legis: In die illa erit germen Domini in magnificentia, et gloria, et fructus terrae sublimis (Isa. IV). Et unde hoc huic miserae terrae nostrae, ut possit talem fructum facere?