VII. Vander derder toecomst ons Heren

Die ·iij· maniere der inwendigher toecomst ons Heren, dat es een inwendich roeren ofte gherinen in enicheit des gheests, daer die overste crachte der sielen in sijn, en̄ ute vloyen en̄ weder keren, en̄ altoes enich in bliven, overmits bant van minnen en̄ enicheit des gheests van naturen. Dese toecomst maect dat ynnichste en̄ dat hoechste wesen in inwendighen levene, ende hier met wert gheciert die enicheit des gheests in menigher wijs¹.

Nu eyscht Christus, in elker toecomst, een sonderlinghe uutgaen ons selfs, met levene na die wise sijnre toecomst². En̄ daer om sprect hi gheestelic in onse herte, in elker toecomst. ‘Gaet ute, met levene en̄ met oefeninghen, na die maniere dat mine gracie en̄ mine gaven u driven;’ want na die wise dat ons die gheest Gods yaghet, en̄ drivet, en̄ trect, en̄ in vloyt, en̄ gheroert, soe moeten wi uutgaen en̄ wandelen in inwendighen oefeninghen, selen wi volcomen werden. Maer weder stawi den gheest Gods met onghelijkheden van levene, wi verliesen dat inwendighe driven, en̄ dan moeten ons die doghede ontbliven. Dit sijn ·iij· toecomste Christi in ynnigher oefeninghen. Nu willen wi elke toecomst verclaren en̄ onbinden sonderlinghe. Nu meret mit vlite erenstelike; want dies noyt en ghevoelde, hi en saelt niet wel verstaen.