XV. Een ghelikenisse hoemen die ierste wise oefenen sal

Nu merket ene ghelikenisse hoe dese oefeninghe sijn sal. Alse dat natuerlike vier, overmits sine hitte en̄ sine cracht, op ghedreven heeft dat water ofte andere licore toe den walle¹, dat is sine hoechste were. Soe drayt dat water en̄ valt weder op den selven gront, en̄ wert dan weder op ghedreven tot den selven werke van crachte des viers: alsoe dat dat water altoes wallende si, en̄ dat dat vier altoes drivende si.

Alsoe ghelikerwijs werct dat inwendighe vier des heylichs Gheests. Het drivet, en̄ stoket, en̄ jaghet dat herte en̄ alle die crachte der sielen tot den walle², dat es Gode te dankene en̄ te lovene, na die wise die ie vore seide. Ende soe valt men weder op den selven gront daer de gheest Gods berret: alsoe dat dat vier der minnen altoes berne, en̄ dat dat herte des menschen altoes danke en̄ love met woerden en̄ met werken, en̄ altoes in nederheden blive³: soe dat men groet achte dat men doen soude en̄ dat men gherne dade, en̄ cleyne achte dat men doet⁴.