XX. Wat den mensche hinderen mach in deser dronkenheit

Mer want nu dese toecomst en̄ dese wise¹ selken menschen ghegeven wert biden beghinne, alsi hen vander werelt keeren, eest dat si eenen gheheelen keer doen, en̄ begheven allen troest der werelt, opdat si Gode al gheheel sijn en̄ al leven: nochtan sijn si noch teder, en̄ behoeven mele en̄ soete dinghen², niet sterke spise, grote becoringhen, en̄ van Gode ghelaten te sine³. Rijm en̄ nevel hindert dicke desen menschen in desen tide, dat es in desen wesene⁴; want het is rechte in midden den meye na lope inwendichs levens⁵. Rijm, dat is yet willen sijn, ofte yet wanen sijn, ofte yet van hem selven houden⁶, ofte datmen des troests verdient hebbe ofte werdich si. Dit is rijm, die soude benemen bloemen en̄ vrucht alre doghede. Nevel, dat is datmen rasten wilt op inwendighen troest en̄ op soeticheit. Dat maect die locht der redenen donker; en̄ die crachten, die open souden sijn en̄ bloyen ende vrucht bringhen souden⁷, die luken: en̄ hier omme verliest men kennisse der waerheit. Nochtan behout men selke wile valsche soeticheit die gheeft de viant, die in dat eynde den mensche verleit⁸.