XII. Van devociën

Ute deser ghevoelliker liefden comt devocie te Gode ende te sire eren. Want nieman en mach begheerlike devocie¹ hebben in sire herten, dan die mensche die ghevoelike liefde en̄ minne te Gode draecht. Devocie dat is, alse dat vier der minnen en̄ der liefden sine vlamme der begherten op gheeft te hemele. Devocie roert ende stoect den mensche van buten en̄ van binnen ten dienste Gods. Devocie die doet bloyen² lijf en̄ ziele in eren en̄ in werdicheden vore Gode en̄ vore allen menschen. Devocie eischt God van ons, in alle den dienste dien wi hem doen selen. Devocie purgeert lijf en̄ siele van al dien dinghen die ons letten en̄ hinderen moghen. Devocie wijst ende gheeft³ den rechten wech der salicheit.