XXVII. Eene ghelikenisse vander mieren

Een cort ghelikenisse willic gheven den ghenen die in woede wandelen, op datse die wise edelic en̄ behoirlic liden, en̄ comen in hoghere doghede. Men vint een cleine wormkijn, dat heet ene miere. Si is stere en̄ wijs, en̄ si sterft node¹. En̄ si woent gherne in der vergadertheit haerre gheselscap, in heten droghen lande². En̄ si arbeit den somer ende gadert spise en̄ coren yeghen den winter. En̄ si clevet³ in tween op dat⁴ niet en quiste⁵ noch en bederve, mer datment orbore als men niet winnen en mach⁶. Ende si en maect ghene vreemde weghe; maer si gaet al enen wech. En̄ als si des tijts verbeit, soe can sy vlieghen⁷. Aldus selen dese menschen doen: si selen stere sijn in onbeidene der toecomst Christi, wijs jeghen dat toenen en̄ dat inspreken des viants. Si en selen niet kiesen te stervene; mer altoes Gode lof, ende hem selven nuwe doghede verwerven. Si selen wonen inder vergadertheit haers herten en̄ haerre crachte, en̄ volghen den eysche en̄ den noedene godliker enicheit. Si selen wonen in heten droghen lande, dat is in sterken woede van minnen en̄ in groter ongheduericheit. En̄ si selen arbeiden inden somer deser tijt⁸, en̄ gaderen vruchte der doghede yeghen de ewicheit, en̄ clievense in tween. Dat een deel is dat si altoes selen begheren die hoghe ghebrukelike ewicheit; dat ander deel is dat si met redene hem selven dwinghen selen alsoe verre als si moghen, en̄ verbeiden dies tijts dien hen God gheordent heeft: soe blivet die vrucht der doghede behouden inder ewicheit. En̄ si en selen niet maken vremde weghe ofte sonderlinghe wisen; maer der minnen wech houden dore alle stormen, daerse minne gheleidt. En̄ als men des tijts verbeit en̄ met allen dogheden volhert, soe machmen contempleren en̄ vlieghen in Gods verborghentheit.