Skip to the text

XIII. Van danclicheiden

Ute ynnigher devocien comt danclicheit, want nieman en can Gode alsoe wel danken en̄ loven, alse de ynnighe devote mensche. Wî selen met rechte Gode danken en̄ loven, want hi ons, verstendighe creaturen, ghescapen heeft, den hemel en̄ die erde, en̄ die enghele in onsen dienste gheordent en̄ ghevoeghet heeft; dat hi om onse sonden mensce worden es, dat hi ons gheleert en̄ gheleeft en̄ ghewiset heeft, en̄ dat hi in oetmoedighen abite ons ghedient heeft1, en̄ ene ver- smade dood om ons leden heeft, en̄ sijn ewighe rike en̄ hem selven te lone en̄ oec te diene ghelovet heeft2; en̄ dat hi ons in onsen sonden ghespaert heeft en̄ daer na te male vergheven wilt ofte vergheven heeft, ende sine gracie en̄ sine minne in onse siele ghestort hevet; en̄ dat hi in ons en̄ met ons eweliken wonen en̄ bliven wilt; dat hi ons, al onse levedaghe, met sinen edelen Sacramenten, na al onser behoeften, visenteren wilt en̄ ghevisenteert heeft. En̄ dat hi ons sijn lijf en̄ sijn bloet in spisen en̄ in dranke na yeghewelcs begheerliken appetijt ghelaten heeft. En̄ dat hi ons die nature en̄ de Schrifture en̄ alle creaturen tenen exemplare en̄ tenen spieghele vore gheleghet heeft, op dat wi merken en̄ leren hoe wi al onse werke bekeren selen in dogheden. En̄ dat hi ons ghesonde, cracht en̄ macht, en̄, bi wilen, ziecheit om orberlicheit verleent heeft, en̄ uutwendighe noetorft en̄ inwendighen pays en̄ vrede in ons ghesticht heeft; en̄ dat wi kerstene name draghen, en̄ van kerstenen menschen gheboren sijn, Hier af selen wi Gode hier danken, op dat wi hem daer boven ewelic danken. Wi selen oec Gode loven met al dat wi gheleysten moghen. Gode loven dat is dat die mensche ere en̄ reverencie en̄ weerdicheid biede der godliker moghentheit in alle sinen levene. Gode loven dat is dat eyghenste en̄ dat properste were der inghele ende der heylighen in hemelrike, ende der minnender menschen in ertrike. Gode sal men loven met begheerten, met opgherechten crachten, met woerden, met werken, met live, met sielen en̄ met goede, in oetmoedighen dienste van buten en̄ van binnen. Die Gode hier niet en loven, selen ewelike stom bliven. Gode loven dat is dat ghenoechlijcste en̄ dat blijtste were der minnender herten. Die herte die vol es des loves, si begheert dat alle creaturen Gode loven. Gode te loven, dies en wert gheen einde; want dat is onse salicheit: mit rechte selen wine loven inder ewicheit.

Footnotes

  1. Deze zinsnede komt niet voor dan in L en M, alsook by Surius. ↩

  2. Sur. quòd aeternum regnum suum atque etiam se ipsum nobis nedum praemii loco, sed etiam in nostri obsequium et ministerium pollicitus est. ↩

Chapter 41 of 111