XIX. Van gheesteliker dronkenheiden

Ute deser weelden comt gheestelike dronkenheit. Gheestelike dronkenheit es dat de mensche meer ghevoelijcs smaecs en̄ welheden onfaet, dan sijn herte ofte sijn ghelost¹ begheren ofte ghevaten mach. Gheestelike dronkenheit maect in den mensche menighe vremde maniere². Selke mensche doetse singhen en̄ Gode loven van volheden der vrouden, en̄ selke doetse grote tranen wenen van welheden des herten. Selken maecse³ ongheduricheit in alle sine lede, soe dat hi moet lopen, springhen, trepudieren⁴. Selken noept dese dronkenheit alsoe sere, dat hi moet met den handen priken⁵ en̄ plauderen. Sele roept met luder stemmen, en̄ toent die volheit die hi ghevoelt van binnen; selc moet zwighen en̄ smelten van weelden in allen sinnen⁶. Bi wilen dunct hem dat al die werelt dies ghevoelt, dies hi ghevoelt; selke wile dunct hem dat nieman dies en ghesmaect daer hi in gheraect es⁷. Dicwile dunet hem dat hi dese welheit nemmermeer verliesen en mach noch en sal; bi wilen wondert⁸ hem dat alle menschen niet godlic en werden⁹. Bi wilen dunct hem dat hem God alleene al es, en̄ niemene alsoe vele alse hem¹⁰. Bi wilen wondert hem wat die weldicheid si, ofte wanen si comt, ofte wat hem ghesciet si. Dit is dat weldichste leven, nader lijfliker ghevoellicheit, dat enich mensche vercrighen mach op ertrike. Bi wilen wert die welheit soe groet, dat den mensce dunct dat sijn herte scoren sal. Van alle desen menichfuldighen gaven en̄ wonderliken werken, soe sal de mensche loven en̄ danken, eren en werdighen¹¹, met oetmoedigher herten den Here, die al dit vermach, en̄ danken hem met ynnigher devocien dat hyt doen wilt¹². En̄ altoes sal die mensce merken in sire herten, ende spreken met den monde en̄ met gherechter meyninghe: ‘Here, des en bin ic niet weerdich; maer uwer grondeloser goeden en̄ uwes onthouts behoevie wel¹³.’ In desen oetmoede mach hi wassen en̄ toenemen in hoghere doghede.