XXII. Vander derder wisen der gheesteliker toecomst Christi

Alse die sonne des hemels comt in dat hoechste dat si comen mach, dat is in cancro, dat heet inden creeft, om dat si niet hoghere en mach, mer achterwaert beghint te gane: dan is die hitte meest van alden jare. En̄ die sonne trect op die vochticheit, en̄ dat ertrike wert droechst en̄ die vrucht rijpt meest. Alsoc ghelikerwijs alse Christus, die godlike sonne, in onser herten wert ghehoecht ten alre hoechsten, dat es boven alle gaven en̄ troest en̄ soeticheit, die wi van hem onfaen moghen, soe dat wi op neghenen smaec en rusten dien God in onser sielen storten mach, hoe groet hi si; maer eest dat wi ons selfs gheweldich sijn, en̄ altoes weder inkeren, alsoe voren bewijstes, met oetmoedighen love ende met ynnighen danke, tot den selven gronde daer alle gaven ute vloyen na noet en̄ na werde der creaturen: dan steet Christus, en̄ es ghehoecht in dat hoechste onser herten, en̄ wilt alle dinc in hem trecken, dat sijn alle onse crachte. Alse dus der minnender herte smaec noch troest verwinnen noch gheletten en can, mer allen troest en̄ alle gaven wilt liden, op dat si den ghenen vinde dien si mint¹: hier on̄tsprinet die -iij- wise ynnigher oefeninghen, daer de mensce mede ghehoecht en̄ gheciert wert nader affectien en̄ naden nedersten deele sijns selfs.

Dat ierste were Christi en̄ dat beghin deser wisen, dat es dat God dat herte trect, en̄ die begherte, en̄ alle die crachte der sielen opwaert te hemele, en̄ eyscht verenicht te sine met hem, en̄ sprect gheestelike inder herten: ‘Gaet ute u selven te mi, na wise dat ie u trecke ende eysche.’ Dit trecken en̄ dit cyscen en canic niet wel bewisen groven, onbevoelliken menschen; maer het es een inwendich herte noeden en̄ eyschen te sire hogher enicheit. Dit inwendich noeden es ghenoechelijc der minnender herten, boven alle dinc die si ye ghevoelde. Want hier af onspringhet ene nuwe wise ende ene hoghere oefeninghe.

Hier ontpluuct hem dat herte in vrouden en̄ in begheerten, en̄ alle die aderen gapen, en̄ alle die crachte der sielen sijn berect en̄ begheren dat te volbringhene dat wert gheeyscht van Gode en̄ van sire enicheit². Dit noeden es een inschinen Cristi der ewigher sonnen, ende maect soe grote ghenoechte en̄ vroude inder herten, en̄ doet dat herte soe wide ontpluken dat ment niet wel en can gheluken³. Hier af wert die mensce van binnen int herte ghewont, en̄ ghevoelt quetsure van minnen. Ghewont te sine van minnen, dat is dat soetste ghevoelen en̄ die zwaerste pine die men draghen mach. Ghewont te sine van minnen, dat es een seker teken datmen ghenesen sal. Die gheestelike wonde die maect wel en̄ wee in enen tide⁴. Christus, die ghewarighe sonne, die bliet en̄ scijnt weder in dat ghewonde opene herte en̄ eyscht echter enicheit⁵. Dit vernuwet die wonde ende alle die quetsuren.