XXXI. Noch van eener andere hindernisse

Alse de mensche aldus in onghesontheden en̄ in vercoutheden valt, soe laet hi bi wilen dat water¹, dat es ene gheneychtheit uutwendigher hebbinghen erdscher dinghen². Soe dese mensche meer vercrighen, soe si meer begheren; want si laden dat water. De lichame, dat is de appetijt en̄ de ghelost, dat wert hem sere groet: en̄ de dorst en mindert niet; maer dat aenschijn der consciencien en̄ der beschedenheit wert smal en̄ magher, want si maken hinder ende middel den invlote der gracien Gods³. Eest dat si dat water erdscher hebbinghen laden bider herten, dat is dat sire met ghebrukeliker liefde op rasten⁴, soe en moghense niet wandelen in werken van caritaten, want si sijn cranc; die inwendighe gheest en̄ die adem is hem te cort, dat is die gracie Gods en̄ ynnighe caritate ghebrect hem. En̄ hier omme en moghense des waters erdscher rycheit niet losen⁵; mer dat herte werter mede omvaen, en̄ dicwile ghesciet dat sire ewichs doots in versmachten. Maer die dat water erdscher dinghe verre beneden der herten laden, alsoe dat si des goets gheweldich sijn dat sijs losen moghen daers noet es⁶: al quelense langhe in ongheoirdender gheneychtheit, si moghen doch wel ghenesen.