XXXIV. Hoe die mensche leven moet, sal hi verklaert werden

Die mensche, die in sedeliken dogheden leeft naden gheboden Gods in gherechter ghehoirsamheit, en̄ daer toe hem oefent in inwendighen dogheden, na wise en̄ drift des heylichs Gheests, in allen treckene ende in sprekene na gherechticheit¹; en̄ die sijns niet en soect, in tijt noch in ewicheit; en̄ donkerheit en̄ zwaerheit, en̄ alre hande ellendicheit effene weghen en̄ draghen can in gherechter verduldicheit, en̄ Gode danct van allen, en̄ offert hem op in oetmoedigher ghelatenheit: Hi heeft die ierste toecomst Christi ontfaen, na wise inwendigher oefeninghen². Ende hi is met ynnighen levene ute ghegaen, en̄ heeft in hem selven³ gheciert, met riken dogheden en̄ met gaven, levendicheit dies herten, en̄ die lijflike ghevoellike enicheit. Alse die mensche wel ghepurgeert en̄ ghesaedt es⁴ en̄ in ghetrocken is naden nedersten deele, soe mach hi inwendich verclaert werden alst Gode tijt dunct en̄ hijt ghebiedt. En̄ oec mochte hy herde saen verclaert werden biden beghinne sijns keers⁵, opdat hi hem gheheel opdroeghe inden wille Gods ende verteghe alre eyghentheit sijns selfs: daer ane gheleghet al⁶. Maer hi moeste namaels die wisen ende die weghe op gaen⁷, die hier vore ghetoent sijn, beyde in uutwendighen en̄ in inwendighen levene; en̄ dat soude hem lichtere sijn dan enen anderen die van beneden op waert gheet; want hi hadde meer lichts dan die ander menschen.