XXXVI. Hoe dierste riviere deser fonteinen chiert de memorie

Die ierste riviere der gracien die God vloyen doet in deser toecomst, dat es ene pure eenvoldicheit die lichtet inden gheeste sonder onderscheet. Dese riviere nemt haren oirspronc inder fonteinen in enicheit des gheestes, en̄ vloyt rechte neder en̄ doregheet alle die crachte der sielen, die overste metten nedersten, ende verhefse boven alle menichfuldicheit en̄ onledicheit, en̄ maect inden mensche eenvuldicheit, en̄ toent ende gheeft hem inwendighen bant in sijns gheests enicheit. Aldus wert die mensche verhaven nader memorien, en̄ ontslaghen van vremden invalle en̄ van onghestadicheden.

Nu eyscht Christus in desen lichte een uutgaen na wise des lichts en̄ deser toecomst. Soe gheet de mensche ute en̄ merket ende vindet hem selven, overmits dit eenvoldighe licht dat in hem ghestort es, ghevoeghet, en̄ ghestadicht, ende dore gaen en̄ onthouden in enicheit sijns gheests ofte sire ghedachten¹. Hier wert de mensche ghehoecht en̄ gheset in een nuwe wesen, en̄ hi keert hem in, en̄ stelt sine memorie op bloetheit, boven alle invalle sinliker beelden en̄ boven menichfuldicheit. Hier besit de mensche weselike en̄ overnatuerlike enicheit sijns gheests alse sinc eyghene woninghe, ende sijns selfs ewighe persoenlike erfachticheit². Altoes heeft hi natuerlike en̄ overnatuerlike neyghen in die selve enicheit; en̄ die selve enicheit sal hebben, overmits die gaven Gods en̄ eenvoldighe meyninghe, een ewich minlic neyghen toe dire hogher enicheit, daer die Vader en̄ die Sone in bande des heylichs Gheests verenicht sijn met allen heylighen. En̄ hier met es hi der ierster rivieren, die enicheit eyscht, ghenoech³.