XXXIX. Hoe die derde riviere stedecht den wille in alre volmaectheit

Overmits dese vroude, en̄ volheit der gracien, en̄ godlike trouwe, onsprinct en̄ vloyt die derde riviere in deser selver enicheit des gheests. Dese riviere ontfunct den wille ghelijc den viere, ende verslynt en̄ verteert alle dinc in enicheit, en̄ overvloyt en̄ dorevloyt alle die crachte der sielen, met riken gaven en̄ met sonderlingher edelheit; en̄ si maect inden wille ene subtile gheestelike minne sonder arbeit.

Nu sprect Christus inwendich inden gheeste overmits dese berrende riviere. ‘Gaet ute met oefeninghen, na die wise deser gaven en̄ deser toecomst.’ Overmits die ierste riviere, dat es een eenvoldich licht, soe is die memorie verhaven boven sinlike invallen en̄ ghesedt en̄ ghestadicht in enicheit des gheests. Overmits die andere riviere, dats in ghestorte claerheit, soe es verstannisse ende redene verlicht te bekennene¹ alrchande wise der doghede en̄ oefeninghe, en̄ heymelicheit der Scrifturen² met ondersceede. Overmids die derde riviere, dat es ene inghegheeste hitte³, soe is die hoghe wille ontfunct in stilre minnen en̄ ghegavet met groter rijcheit. Aldus es dese mensche een gheestelic verlicht mensche worden; want die gracie Gods hout hare alse ene fonteine in enicheit des gheestes⁴; en̄ de riviere⁵ maken inden crachten een uutvloyen met allen dogheden⁶. En̄ die fonteine der gracien eyscht altoes een wedervloyen inden selven gronde, daer dat vloyen uut comt.