XXXVIII. Hoemen comt in een verwonderen van den ghemeyne utevloyene Gods

Die onbegripelike rijcheit en̄ hoecheit en̄ uutvloyende milde ghemeinheit godliker naturen, die trect den mensche in een verwonderen, en̄ sonderlinghe verwondert desen mensche die ghemeinheit Gods en̄ sijn uutvloyen¹ boven alle dine; want hi siet dat onbegripelike wesen een ghemeyne gebruken Gods en̄ alre heylighen². Ende hi siet die Godlike persone een ghemeyne uutvloyen en̄ werken in gracien en̄ in glorien, in naturen en̄ boven nature, in allen staten en̄ in allen tiden, in heylighen en̄ in menschen, in hemel en̄ in erde, in allen creaturen die redelic ofte onredelic ofte materilic sijn, na yeghewelcs weerde en̄ behoefte en̄ onfenclicheit. En̄ hi siet ghescapen hemel ende erde, sonne en̄ mane, en̄ die viere elemente met allen creaturen, en̄ den loep des hemels ghemeyne³. God is ghemeyne met allen sinen gaven; die inghele sijn ghemeyne, die siele is ghemeyne in allen crachten⁴, en̄ in alle den live, en̄ in allen den leden, en̄ in elken lede al; want men en machse niet deylen het en si na redene⁵. Want die overste crachte en̄ die nederste, gheest en̄ siele, hebben ondersceet na redene: nochtan eest één inder naturen. Aldus es God yeghewelken al ende sonderlinghe, ende doch ghemeine allen creaturen; want overmits hem, sijn alle dine; en̄ in hem en̄ ane hem, hanghet hemel en̄ eerde, ende alle nature. Alse de mensche aldus merket die wonderlike rijcheit en̄ die hoecheit godliker naturen, en̄ alle die menichfuldighe gaven die hi gheeft ende biedet sinen creaturen, soe wast inwendich in hem een verwonderen van alsoe menichfuldigher rijcheit en̄ hoecheit en̄ ongheyntder trouwen⁶ die hi hevet te sinen creaturen. Hier ute ontsprinet ene sonderlinghe inwendighe vroude des gheests en̄ een hoghe toeverlaet in God⁷, ende dese inwendighe vroude omveet en̄ doregheet alle die crachte der sielen en̄ ynnicheit des gheests.