XLIII. Dat ·iij· uutgaen sal sijn tote sinen vrienden in den Vagheviere

Bi wilen sal de mensche anesien sine vriende inden Vagheviere, ende merken hare ellende, ende hare verlanghen, ende hare zware pine. Dan sal hi anebeden en̄ aneroepen die ghenadicheit en̄ die ontfermicheit en̄ die miltheit Gods, en̄ tonen haren goeden wille, en̄ hare grote elleinde, en̄ hare verlanghen na diere riker goeden Gods; en̄ vermanen dat si ghestorven sijn in minnen, en̄ al hare toeverlaet steet in sire passiën en̄ in sire ghenadicheit.

Nu verstaet, bi wilen mochte ghescien dat dese verlichte mensche mochte werden gecyscht sonderlinghe vanden gheeste Gods vore een dinc te biddene, vore enen sondare, ofte vore ene siele, of vore enighen gheesteliken orbore, alsoe dat de mensche wel mercte en̄ proefde dat ware een were des heylichs Gheests, niet crijch, noch eenwille, noch nature. Soe wert die mensche biwilen soe ynnich, en̄ soe ontfunct in sinen ghebede, dat hi ontfeet ene gheestelike antwoerde dat sijn ghebet ghehoort is. En̄ inden selven tekene eesseert¹ die drift des gheests en̄ dat ghebet.