XLII. Dat ander utegaen sal sijn tote allen sondighen menschen

Dese mensche sal, bi wilen, nedergaen ten sondaren met groter compassien ende met milder ontfermherticheit¹, en̄ draghense te Gode met ynnigher devocien en̄ met groten ghebede, en̄ vermanen Gode alle dies goets dat hi is, en̄ dat hi vermach, en̄ dat hi ons ghedaen en̄ gheloeft heeft, rechte alse ofte hijs verghetenhadde: want hi wilt ghebeden sijn. En̄ karitate wilt al hebben dat si begheert; nochtan en wilt si niet crighelee noch eenwillich sijn; maer si bevelet al der riker goeden en̄ der miltheit Gods: want God sonder mate mint, ende hier in blijft de minnende best te vreden. Want nu dese mensche eene ghemeyne minne draecht, so bidt hi en̄ begheert dat God late vloyen sine minne en̄ sine ontfermicheit in heydene en̄ in Joden en̄ in alle onghelovighe menschen, op dat hi ghemint en̄ bekent en̄ gheloeft werde in hemelrike, en̄ dat onse glorie en̄ vroude en̄ vrede ghemeerrct werde in allen einden van ertrike. Dit is dander uutgaen ten sondaren.