XLIV. Dat vierde uutgaen es te hem selven en te allen goeden menschen

Nu sal die mensce comen te hem selven en̄ tote allen menschen die van goeden wille sijn, ende smaken en̄ merken die vergadertheit ende die eendrachticheit die si hebben in minnen; en̄ sal begheren en̄ bidden Gode dat hi late vloyen sine ghewoenlike gaven, op dat si ghestedicht bliven in sire minnen en̄ sire ewigher eren. Dese verclaerde mensche sal wisen en̄ leren, berispen en̄ dienen in trouwen en̄ na bescedenheiden, allen menscen; want hi draecht ene ghemeine minne. En̄ daer omme is hi ene middelere tusschen Gode en̄ allen menschen. En̄ hi sal hem inkeren met gheheelheden, met allen heylighen en̄ met allen goeden menschen, en̄ besitten in vreden die enicheit sijns gheests ende daer toe die hoghe enicheit Gods daer alle gheeste in rasten¹. Dit es een ghewarich gheestelic leven; want alle wisen en̄ alle doeghede, inwendighe en̄ uutwendighe, en̄ die hoechste crafte der sielen werden hier mede gheciert, overnatuerlike, na gherechter behoirlicheit.