XLVI. Hoe Christus een ghemeine minnare was, ende es ende blijft sonder einde

Op dat wi dese ghemeine wise besitten en̄ begheren boven alle wisen daer wi af ghesproken hebben, want si die hoechste is, soe willen wi Christum nemen tote enen exempelare, die herde ghemeine was, en̄ es, en̄ blijft inder ewicheit; want hi was ghemeyne ghesent in ertrike allen menschen te profite diere hem toekeeren willen¹. Nochtan sprect hi selve dat hi niet en is ghesendt dan ten scapen die verdorven sijn vanden huse van Israhel². Dat en sijn niet allene die Joden, mer alle die ghene die Gode ewelike bescouwen selen: die behoren ten huse van Israel en̄ niemen meer, want die Joden versmaden³ dat Evangelium, en̄ die heydene quamen in en̄ ontfinghent: en̄ aldus es al Israel behouden: dat sijn alle die ewighe uutvercoerne.

Nu merket hoe Christus hem selven gaf ghemeine in gherechter trouwen. Sijn ynnighe hoghe ghebet was uutvloyende te sinen Vader, ende ghemeyne alle den ghenen die behouden willen sijn. Christus was ghemeine in minnen, in lerin- ghen, in berespene, in troestene met saechtmoedicheden, in ghevene met miltheden, in verghevene met onfermherticheden. Sijn siele en̄ sijn lijf, sijn leven en̄ sine doot, en̄ sijn dienst was en̄ es ghemeyne. Sine Saeramente en̄ sine gaven sijn ghemeine. Christus en onfine nie spise noch dranc, ofte enighe noetorft sijns lichamen, hi en meinder mede ghemenen orbore alder menschen die behouden selen sijn, tote ane den lesten dach. Christus en hadde niet propers noch eighens, maer al ghemeine, lijf en̄ siele, moeder en̄ discipule, mantel en̄ roe. Hy at, hi drane om onsen wille; hi leefde, hi starf om onsen wille. Sine pine en̄ sijn doghen, en̄ sijn ellende was hem proper en̄ eyghen; maer dat profijt en̄ die nutscap die daer af comen es, die es ghemeine. En̄ die glorie sijnre verdienten sal ewelike ghemeyne sijn.