XLIX. Van enicheit der naturen Gods in drieheit der personen

Die hoghe overweselike enicheit godliker naturen, daer die Vader en̄ die Sone hare nature besitten in enicheyt des heylichs Gheests, boven begrijp en̄ verstaen al onser crafte in dat bloet wesen ons Gheests, in dier hogher stillen onthoecht God allen creaturen in ghescapenen lichte¹. Dese hoghe enichet godliker naturen es levendich en̄ vruchtbaer; want uut deser selver enicheit wert dat ewighe Woert gheboren vanden Vader sonder onderlaet. En̄ overmits dese gheboirte bekent die Vader den Sone en̄ alle dinc inden Sone. Ende die Sone bekint den Vader en̄ alle dinc inden Vader, want si sijn eenvoldighe nature. Ute desen ondersiene des Vaders en̄ des Soens in ere ewigher claerheit, vloyt een ewich welbehaghen en̄ ene grondelose minne, en̄ dat is die heylighe Gheest. En̄ overmits den heylighen Gheest en̄ die ewighe wijsheit, neycht hem God tote elker creaturen met onderscede, en̄ gavet en̄ onfunct in minnen elken, na sine edelheit en̄ na sinen staet daer hi in gheset es en̄ vercoren overmits doghede en̄ die ewighe versienicheit Gods. En̄ hier af werden beweecht alle goede gheeste in hemel en̄ in eerde, in dogheden en̄ in gherechticheden.