LI. Hoe die mensche gheciert moet sijn, sal hi die ynnichste oefeninghe ontfaen

Nu merct met erenste hoe wi die ynnichste oefeninghe ons gheests, in ghescapenen lichte vervolghen, en̄ besitten moghen. Die mensche die wel gheciert es met sedeliken dogheden in uutwendighen levene, en̄ in edelheden op ghegaen es met ynnigher oefeninghen¹ en̄ in godliken vrede, besit enicheit sijns gheests, verlicht met overnatuerliker wijsheit, ute vloyende in milder caritaten in hemel ende in erde, en̄ opdraghende en̄ wedervloyende, met eren en̄ met weerdicheden, inden selven gronde, en̄ in die hoghe enicheit Gods, daer al vloyen ute comt; want elke creature, na dat si meer en̄ meer ghegaeft es van Gode, daer na heeft si meer en̄ meer opdraghender minnen en̄ ynnichs toevoeghens in haren oerspronc, want God en̄ alle sine gaven eyscht ons in hem, en̄ overmits caritate en̄ doghede en̄ ghelijcheit wille wi in hem.

Overmits dat minlike neyghen Gods, en̄ sijn ynnighe werken in enicheit ons gheests, en̄ overmids onse berrende minne en̄ ghehelen indruc al onser crachten in die selve enicheit daer God in woent, soe onsprinct die derde toecomst Christi in ynnigher oefeninghen. En̄ dit es een inwendich rueren ofte gherinen Christi, in sire godliker claerheit, in dat ynnichste ons gheests. Die andere toecomst daer wi af ghesproken hebben, die ghelijctē wi ere fonteynen met drien rivieren. Maer dese toecomst willen wi gheliken der aderen inder fonteynen². Want ghene riviere en is sonder fonteyne, noch fonteyne sonder levende adere: alsoe ghelikerwijs soe vloyt die gracie Gods in die hoechste crachte met rivieren, en̄ drijft ende onfunct den mensche in allen dogheden. En̄ si hout hare in enicheit ons gheests alse ene fonteyne, en̄ si valt inder selver enicheit daer si onsprinct, rechte alse ene levende wallende adere ute enen levenden gronde der rijcheit Gods, daer nemmermeer trouwe noch ghenade ghebreken en̄ mach. En̄ dit es dat gherinen dat ic meine. Ende dit gherinen doeghet en̄ lidet de creature³; want hier es eninghe der overster crachte in enicheit des gheests boven menichfuldicheit alre doghede. En̄ hier en werct nieman dan God allene van vrier goetheit, die ene sake is al onser doghede en̄ al onser salicheit. In enicheit des gheests, daer dese adere walt, es men boven werken en̄ boven redene, maer niet sonder redene. Want die verlichte redene, en̄ sonderlinghe die minnende cracht, ghevoelt dat gherinen; en̄ redene en can niet begripen noch verstaen wise noch maniere hoe ofte wie dit gherinen si⁴; want dit es een godlic were, en̄ oirsprone en̄ inval⁵ alre gracien en̄ alre gaven, en̄ dat leste middel tusschen Gode en̄ de creatuere⁶. En̄ boven dit gherinen, inden stillen wesene dies gheests, zwevet ene onbegripelike claerheit. En̄ dat is die hoghe Drivoldicheit, daer dit gherinen ute comt. Daer leeft en̄ regneert God inden gheeste, en̄ de gheest in Gode.