LIV. Van enen minliken stride tusschen Gods gheeste ende onsen gheeste

In desen storme van minnen striden ·ij· gheeste: die gheest Gods en̄ onse gheest. God, overmits den heylighen Gheest, neyghet hem in ons, en̄ hier af werden wi in minnen gherenen. En̄ onse gheest, overmits Gods were en̄ de minnende cracht, druct en̄ neyghet hem in Gode: en̄ hier af wert God gherenen. Van desen ·ij· onsprinct der minnen strijt in dat diepste ghemoeten; en̄ in dat ynnichste en̄ scarpste besoeken¹ wert elc gheest van minnen meest ghewont. Dese ·ij· gheeste, dat is onse gheest en̄ Gods gheest, blicken en̄ lichten die een inden anderen, en̄ elc toent den anderen sijn anscijn. Dit doet eenpaerlike die gheeste met minnen den enen inden anderen crighen. Elc eyscht den anderen dat hi is, en̄ elc biedet en̄ nodet den anderen dat hi is². Dit doet de minnende vervlieten³. Gods gherinen ende sijn gheven, onse minlike crighen en̄ onse wedergheven, dit hout ghestade de minne. Dit vloyen en̄ dit wedervloyen doet overvloyen die fonteine der minnen. Aldus wert Gods gherinen, en̄ onser minnen crighen, ene eenvoldighe minne⁴. Hier wert de mensce van minnen beseten, dat hi sijns selfs en̄ Gods moet vergheten, ende niet en weet dan minnen. Aldus wert die gheest verbernt int vier der minnen, en̄ comt soe diepe in Gods gherinen, dat hi wert verwonnen in al sijn crighen, ende gheet te nieute in al sijn werken, en̄ werct hem ute, en̄ wert selve minne boven alle toevoeghen, en̄ besit dat ynnichste sire ghescapenheit boven alle doghede, daer alle creatuerlike werken beghinnen ende inden. Dit is minne in haer selven, fundament en̄ gront van allen doechden.