LV. Vanden vruchtbaren werken des gheests die ewich sijn

Nu is onse gheest en̄ dese minne levendich en̄ vruchtbaer in dogheden; ende hier omme en moghen die crachte in enicheit des gheests niet ghedueren¹. Want die ombe- gripelike claerheit Gods en̄ sine grondelose minne houdet hare boven den gheest, en̄ roeret de minnende cracht; en̄ de gheest valt weder in sijn werken, in hoghere² en̄ in ynnighere crighen dan hi ye te voren was. En̄ soe hi ynnighere en̄ edelre es, soe hi hem snelre uut werket ende te nieute in minnen, en̄ valt weder in een nuwe werken: en̄ dit is hemelsch leven. Altoes waent die ghierighe gheest Gode eten en̄ verzwelghen; maer hi blivet in Gods gherinen selve verzwolghen, en̄ faelgiert in al sijn werken; want in enicheit des gheestes es eninghe der overster crachte³. En̄ hier is gracie en̄ minne weselike boven werken, want dit is die oirspronc der caritaten en̄ alre doghede. Hier es een ewich utevloyen in caritaten en̄ in dogheden, en̄ een ewich inkeren in ynnighen honghere om Gods te ghesmakene, en̄ een ewich inbliven in eenvuldigher minnen. En̄ dit es al creatuerliker wijs en̄ beneden Gode; en̄ dit is die ynnichste oefeninghe diere men pleghen mach in ghescapenen lichte in hemel en̄ in eerde, en̄ boven dit en̄ is niet dan een godscouwende leven in godliken lichte en̄ nader wisen Gods. In deser oefeninghen en̄ machmen niet dolen noch bedroghen werden; en̄ si beghint hier inder gracien, ende sal ewelike duren inder glorien⁴.