LVII. Van den weseliken ontmoete Gods in bloter naturen, dat sonder middel is

Nu verstaet en̄ merct met erenste, die enicheit ons gheests¹ houdet hare in ·ij· manieren, dat is weselic ende werkelic². Ghi selt weten dat de gheest, na weseliken sine³, onfeet die toecomst Christi in bloter naturen sonder middel en̄ sonder onderlaet⁴. Want dat wesen en̄ dat leven dat wi in Gode sijn, in onsen ewighen beelde, ende dat wi in ons selven hebben na weseliken sine, dat es sonder middel en̄ onghesceden⁵. En̄ hier omme onfeet die gheest, na sinen ynnichsten hoechsten deele in bloter naturen, indruc sijns ewichs beelds en̄ godliker claerheit sonder onderlaet, en̄ es ene ewighe woninghe Gods, die God besit met ewighen insine⁶, en̄ die hi altoes visiteert met nuwer toecomst, en̄ met nuwen inschine nuwer claerheit sire ewigher gheboert. Want daer hi comt, daer is hi; en̄ daer hi is, daer comt hy. En̄ daer hi noyt en was, daer en comt hi nemmermeer, want in hem en is toeval noch wandelbaerheit. En̄ al dat, daer hi in is, dat is in hem, want hi en comt buten hem selven niet. En̄ hier om besit die gheest weselike Gode in bloter naturen, en̄ God den gheest; want hi leeft in Gode en̄ God in hem. En̄ hi is hebbelic, na sinen hoech- sten deele, die claerheit Gods te onfane sonder middel, en̄ al dat God gheleysten mach⁷. En̄ overmits claerheit sijns ewichs beelts, dat weselic en̄ persoenlic in hem licht, ontsinct die gheest hem selven, naden hoechsten deele sijnre levendicheit, in dat godlike wesen⁸, en̄ besit daer blijflike⁹ sine ewighe salicheit, ende vloyt weder ute met allen creaturen, overmits die ewighe gheboirte des Soens, en̄ wert gheset in sijn ghescapen wesen¹⁰, overmits vrien wille der heyligher Drievoldicheit. En̄ hier steet hi ghelijc den beelde der hogher Drieheit ende eenheit, daer hi toe ghemaect es¹¹. En̄ na sire ghescapenheit es hi lidende¹² den indruc sijns ewichs beelds sonder onderlaet, rechte als die onbesmette spieghel, daer alle weghe dat beelde in blivet, ende sonder onderlaet dat bekennisse met nuwen aensiene in vernuwet in nuwer claerheit¹³. Dese weselike enicheit ons gheests met Gode, die en besteet op hare selven niet, maer si blivet in Gode, en̄ si vlietet ute Gode, en̄ si hanghet in Gode, en̄ si keret weder in Gode alse in hare ewighe sake. En̄ si en sciet nie van Gode, noch nemmermeer en doet na deser wijs¹⁴; want dese enicheit es in ons van bloter naturen: en̄ sciede de nature van Gode, si viele in een pure niet. En̄ dese enicheit is boven tijt ende stat, en̄ werct altoes sonder onderlaet na die wise Gods: sonder allene indrue haers ewichs beelds ontfeetse lidende alse dat Gode ghelijc es, en̄ creaturen in hem selven¹⁵. Dit is die edelheit die wi hebben van naturen in die weselike enicheit ons gheests, daer hi natuerlike verenicht es met Gode. Dit en maect ons heylich noch salich; want dit hebben alle menschen in hen, goede en̄ quade; maer dit is wel die ierste sake alre heylicheit en̄ alre salicheit. En̄ dit es dat ontmoet en̄ die vereninghe Gods en̄ ons gheests in bloter naturen.