LIX. Hoemen Gode besit in enicheiden ende rasten, boven alle ghelijcheit der gracien

Dit ontmoet en̄ dese enicheit, die de minnende gheest in Gode vercrighet en̄ besit sonder middel, die moet ghescien inden weseliken begripe, diepe verborghen al onsen verstane¹, het en is werclic verstaen na wise der eenvoldicheit². In deser ghebrukeliker enicheit selen wi altoes rasten boven ons selven ende boven alle dinc. Ute deser enicheit vloyen alle gaven natuerlike ende overnatuerlike; nochtan rastet de minnende gheest in deser enicheit boven allen gaven, en̄ hier en es niet dan God, ende die gheest verenicht sonder middel met Gode. In deser enicheit werden wi onfaen vanden heylighen Gheest, en̄ wi onfaen den heylighen Gheest en̄ den Vader en̄ den Sone, en̄ die godlike nature te male; want men en mach Gode niet deylen. En̄ die ghebrukelike gheneychtheit des gheests, die raste soeket in Gode boven alle ghelijcheit, si vercrighet en̄ besit overnatuerlike, in haren weseliken sine, al dat die gheest ye natuerlike daer inne ontfinc³. Dit hebben alle goede menschen; maer hoe dat dit es, dat blijft hem verborghen al haren leven, eest dat sy niet ynnich en sijn en̄ ledich van allen creaturen. In desen selven oghenblicke dat hem de mensche van sonden keert, soe wert hi van Gode onfaen in die weselike enicheit sijns selfs, in dat overste sijns gheests, op dat hi in Gode raste nu en̄ emmermeer. En̄ hi onfeet gracie en̄ een ghelijcheit Gods in dat eyghendoem sijnre crachte, op dat hi altoes wasse en̄ toeneme in nuwe doghede. Alsoe langhe alse die ghelijcheit besteet in caritaten en̄ in dogheden, soe besteet die enicheit in rasten. En̄ si en mach niet verloren werden, het en si met dootsonden.