LXII. Hoe wi Gode ontmoeten selen in allen onsen werken

Nu verstaet hoe wi, in elken werke, Gode ontmoeten selen en̄ toenemen in meere ghelijcheit, en̄ edelikere besitten die gebrukelike enicheit. Ieghewele goet were, hoe elcine dat es, dat met minnen en̄ met opgherechter eenvoldigher meyninghen wert ghedraghen in Gode¹, verdient meerre ghelijcheit en̄ ewich leven in Gode. Die eenvoldighe meyninghe trect die ghesprayde crachten² te gadere in enicheit des gheests, en̄ voeghet den gheest in Gode³. Die eenvoldighe meninghe es einde ende beghin ende chierheit alre doghede. Die eenvoldighe meyninghe offert Gode lof en̄ ere en̄ alle doghede; en̄ si lidet en̄ doergheet hair selven en̄ alle hemele en̄ alle dinc, en̄ si vindet Gode inden eenvoldighen gronde haers selfs. Die meyninghe es eenvoldich, die niet en meint dan God in alle dinc in ordinen te Gode. Die eenvoldighe meyninghe verdrivet gheveystheyt en̄ twevuldicheit⁴; en̄ de mensche salse houden en̄ oefenen in allen sinen werken boven alle dinc; want si houdet den mensche yeghenwoirdich Gode, claer in verstane, eerenstachtich in dogheden⁵, en̄ vri van vremder vresen, beyde hier en̄ inden daghe des ordels. Die eenvoldighe meyninghe, dat is die simpele oghe daer Christus af sprect, die al den lichame, dat sijn al smenschen werke en̄ al sijn leven, lichtende en̄ puer van sonden houdet. Die eenvuldighe meyninghe, dat es des gheests inwendighe verlichte minlike neyghinghe: si is dat fondament alre gheestelicheit; si hevet in hare besloten ghelove hope en̄ minne; want si ghetrouwet Gode, en̄ si es hem ghetrouwe. Si terdet die nature onder die voet, en̄ si maect vrede, en̄ si verdrivet muermereringhe des gheests, en̄ si behoudet levendich alle doghede. En̄ si ghevet vrede, hope en̄ coenheit te Gode, beide hier en̄ vore dat ordel Gods.

Aldus selen wi wonen in enicheit des gheests, in gracien en̄ in ghelijeheden, ende altoes Gode ontmoeten met middele der doghede, en̄ offeren hem al onse leven en̄ al onse werke in eenvoldigher meyninghen: soe werden wi alle uren in elken werke ghelikere. En̄ overmits den gront eenvoldigher meyninghen, so liden wi ons selven ende ontmoeten Gode sonder middel, ende rasten met hem inden gront der eenvoldicheit: daer besitten wi dat erve, dat ons bereet is van ewicheyt. Alre gheeste leven en̄ doechdelic werken besteet in ghelijcheden met eenvoldigher meyninghen; ende al haer hoechste rasten in eenvoldicheden boven alle ghelijcheit. Nochtan onthoghet yeghewelc gheest den anderen in dogheden en̄ in ghelijcheden, en̄ besit sijn eyghen wesen in hem selven na sine edelheit. Ende God is yeghewelken ghenoech in ere sonderlincheit⁶; en̄ yeghewelc soeket Gode inden gronde sijns gheests, na mate sijnre minnen, beide hier ende inder ewicheit.