LXIV. Vander gaven der Starcheit

En̄ hier omme, eest dat de mensche Gode naken wilt, ende verhoghen sine oefeninghe ende sijn leven, soe moet hi in gaen vanden werken toter waer omme, en̄ vanden tekenen toe der waerheit: soe wert hi meester sijnre werke, en̄ bekennere der waerheit, en̄ comt in een ynnich leven. En̄ God gheeft hem die vierde gave, dat es den gheest der Starcheit; so mach hi verwinnen lief en̄ leet, ghewin ende verlies, hope en̄ sorghe van erdschen dinghen ende alderhande middel en̄ menichfuldicheit. Ende aldus wert de mensche vri en̄ onghevaen van allen creaturen. Alse de mensche onverbeelt es, soe es hy sijns selfs gheweldich ende werdet lichte, zonder arbeit, eenich en̄ ynnich, ende keret vrilic sonder hinder te Gode, met ynnigher devocien, met hogher begheerten, met danke en̄ met love, en̄ met eenvoldigher meyninghen. Soe smaken hem alle sine werke en̄ al sijn leven, inwendich en̄ uutwendich; want hi steet vore den throen der heyligher Drievoldicheit, en̄ dicwile onfeet hy van Gode inwendighen troest ende soeticheit. Want die te selker tafelen dient met danke, en̄ met love, en̄ met ynnigher weerdicheit, dicwile drinet hi vanden wine ende smaect vanden relieve ende vanden brocken die van des Heren tafelen vallen: en̄ altoes heeft hi inwendighen vrede overmits sijnre meyninghen eenvoldicheit. Eest dat hi vore Gode vaste staende wilt bliven in danke, en̄ in love, en̄ in opgherechter meyninghe, soe wert die gheest der stercheit in hem twevoldich¹; soe en onsinket hi hem selven niet nader lijfliker affectien, en̄ nader ghelost op troest, noch op soeticheit, noch op ghene gave Gods, noch op raste en̄ vrede sijns herten. Maer alle gaven en̄ alle troest wilt hi liden², op dat hi den ghenen vinde dien hi mint. Aldus is hi sterc, die onlede van herten en̄ certsee dinghe laet ende verwint³, en̄ twevoldich sterc, die allen troest en̄ hemelsce gaven overlidet en̄ verwint. Aldus onthoghet die mensce allen creaturen, en̄ besit hem selven moghende en̄ vri, overmits de gave gheesteliker Stercheit.