LXIX. Vander gaven der Wijsheit

Nu verstaet, inden weder inkeerne houdet hare die ghebrukelike enicheit Gods rechte alse ene duysternisse en̄ ene onwise, en̄ alse ene onbegripelicheit. En̄ overmits minne en̄ eenvoldighe meyninghe, soe keert hem die gheest in werkelike offerende alle doghede, en̄ ghebrukelike offerende hem selven boven alle doghede¹. In desen minliken inkere, onsprinct die sevende gave dat is die gheest der smakender Wijsheit²; en̄ hi dore gheet die eenvoldicheit ons gheests, ziele en̄ lijf, mit wijsheden en̄ met gheesteliken smake. En̄ dit es een gheestelic rueren ofte gherinen in die enicheit ons gheests; en̄ het is inval en̄ gront³ alre gracien en̄ alre gaven en̄ alre doghede. En̄ in desen gherynene Gods smaect yeghewelken sine oefeninghe en̄ sijn leven, na cracht des gherinens en̄ na mate sire minnen. En̄ dit godlike roeren is dat ynnichste middel tusschen Gode ende ons, tusschen rasten en̄ werken, en̄ tusschen wise en̄ onwise, tusschen tijt en̄ ewicheit. En̄ dit gheestelic beroeren werket God in ons ten alre iersten vore alle gaven; nochtan werdet van ons bekent en̄ ghesmaect ten alre lesten. Want alse wi Gode minlijc in allen oefeninghen ghesocht hebben tote in dat ynnichste ons gronts, soe ghevoelen wi inval alre gracien en̄ alre gaven Gods, en̄ dit gherinen ghevoelen wi in die eninghe onser overster crachte boven redenen, doch niet sonder redene; want wi vernemen dat wi gherenen worden. Maer willen wi weten wat het si ofte wanen het come, soe faelgiert redene en̄ al creatuerlic ghemere. Want al is die locht verclaert met claerheden der sonnen; en̄ al sijn die oghen subtyl en̄ ghesont: wiltmen den rayen volghen die de claerheit bringhen, en̄ merken in dat rad der sonnen, die oghen moeten faelgeren haers werkes en̄ lidende onfaen dat inschinen der rayen. Alsoe ghelikerwijs soe is die wederblic des onbegripeliken lichts soe groot in die eninghe onser overster crafte, dat al creatuerlic were, dat met onderscede werket, faelgeren moet. Ende hier moet onse werclicheit liden dat inwerken Gods; en̄ dit is oirspronc alre gaven. Want mochte wi Gode ontfaen in onsen begripe, hi gave ons hem selven sonder middel⁴: dat is ons ommoghelic; want wi sijn te ynghe en̄ te cleyne hem te begripene. En̄ hier omme stort hi ons sine gaven na mate ons begripes, en̄ na edelheit onser oefeninghen. Want die vruchtbare enicheit Gods houdet hare boven die eninghe onser crafte, en̄ eyscht ons altoes ghelijcheit in minnen en̄ in dogheden. Ende hier omme werden wi alle uren van nuwes gherenen, op dat wi alle uren nuwer en̄ gheliker werden in dogheden. En̄ ute desen nuwen gherynenne, valt de gheest in honghere ende in dorste, en̄ wilt dore smaken ende, in minnen storme, dore varen alle die afgrondicheit, op dat hi vervult werde⁵. En̄ hier af comt een ewich hongherich crighen in een ewich ontbliven; want alle minnende gheeste begheren en̄ crighen te Gode, elc na wise sire edelheit, en̄ na dat hi gherenen wert van Gode; nochtan blivet God ewelic onbegrepen, na wise onser werkeliker begheerten: en̄ hier omme blivet in ons een ewich hongher en̄ een ewich begheerlic inkeren met allen heylighen⁶. En̄ inden ontmoetene Gods, is die claerheit en̄ die hitte soe groet en̄ soe onghemeten, dat alle gheeste faelgeren haers werkens, en̄ versmelten ende verzwinen in ghevoelliker minnen, in die enicheit haers gheests. En̄ hier moeten si liden dat inwerken Gods, alse pure creaturen. En̄ hier es onse gheest, en̄ de gracie Gods, en̄ al onse doghede ene ghevoelike minne sonder were; want onse gheest heeft hem ute ghewracht en̄ es selve minne. En̄ hier is die gheest eenvoldich en̄ ontfentlijc alre gaven, en̄ hebbelic tote allen doegheden. En̄ in desen gronde der ghevoelliker minnen, soe levet die wallende adere, dat es dat inschinen ofte dat inwerken Gods, dat ons alle uren beweghet, en̄ stoket, en̄ intrect, en̄ ute doet vloyen in nuwe werke van doegheden. Aldus heb ic u bewijst den gront en̄ de wise van allen doechden.